سلام

خب بالاخره امتحانا هم تموم شدن. همين امروز. خدا لعنت کنه اين نامردا رو... امسال افتاده بودن رو دنده لج... از سر هر امتحان که می اومدی بيرون احساس مي کردی کمرت داره ميشکنه از فشار... ولی هرچی بود تموم شد.

امروز نيومدم که راجب اين چيزا حرف بزنم.... اولا که دلم برای نوشتن تو اين وبلاگ تنگ شده بود... بيشتر دلم برای شماها تنگ شده بود... امّا اومدم که ازتون خداحافظی کنم... دلم نمي خواست بی خداحافظی از اينجا برم. من ديگه نميتونم آپ کنم... نه اينکه نتونم ها... امکاناتش هست ولی خب شايد اينطوری بهتر باشه... دلم برای همه تون تنگ ميشه. البته ۳۶۰ هست اگر کاری داشتين ( http://360.yahoo.com/my_profile-Byp_EYwjdLXNVhRWEpwkkWqBNE0-;_ylt=ApN59ANF1WhMIREMe3ipx6u0AOJ3?cq=1  ) ...يا ميتونين به آيديم هم پم بدين(rosa_looloom). خوشحال ميشم. بهتون سر ميزنم. دلم نمي خواد دوستای خوبی مثل شما رو فراموش کنم. همه تون رو هم از صميم قلب دوست دارم... اميدوارم که منو ببخشين که هی ميام و ميرم ولی اين دفعه خيالتون راحت باشه که ديگه واسه هميشه رفتم...

امّا قبل از اينکه برم ميخوام آخرين حرفامو بهتون بزنم. من نه از نصيحت کردن خوشم مياد نه خيال دارم کسی رو نصيحت کنم... فقط اين رو به عنوان يک توصيه از من بشنويد. هميشه هروقت خواستين با کسی رابطه دوستی برقرار کنين يا اصلا هر نوع رابطه ديگه ايی (منظورم هم افراد همجنس هم جنس مخالف هست) اول به اون به چشم يه (ببخشيد ببخشيد ولی کلمه ی ديگه ايی نميتونم پيدا کنم!) آشغال نگاه کنين مگه اينکه ثابت کنه راجبش دارين اشتباه فکر ميکنين! اينو جدّی ميگم. آره ميدونم الان يه عالمه حرفای اميدوار کننده در انتظارمه امّا تو اين دنيای وحشی فقط اينطوري ميشه زنده موند. من هميشه آدم مردم گريزی بودم. با مردم خوب قاطی نمي شدم مخصوصا با غريبه ها. چون از آدما خوشم نمي اومد...مخصوصا از غريبه ها! نه اينکه آدمای بدی باشن ها... از غريبه ها بيشتر مي ترسيدم تا اينکه بدم بياد... آخه واقعا کی ميدونه پشت اين چهره چه شخصيتی پنهانه؟ ممکنه يه غريبه با چهره خشن ببينی امّا يه قلب مهربون داشته باشه... ممکنه يه چهره مهربون ببينی امّا يه قلب خشن داشته باشه... مگه نه؟ برای همين بی اعتمادی هيچوقت به غريبه ها نزديک نمي شدم مگر اينکه مجبور ميشدم...در ضمن در حقم کم بدی نکرده بودن! امّا آدما به طور کلی بحثشون جداست... من از همه ی آدما بدم میاد. از همه مردم متنفّرم. از آدما حالم به هم مي خوره. يه سری از آدما هستن که فقط ميخوام درجا دارشون بزنم. چرا انقدر مردم بی رحمن؟؟؟ مگه من چه گناهی کرده بودم؟ مگه ما چه گناهی کرده بوديم؟؟ چرا بايد زندگيمونو به آتيش ميکشيدن؟؟ چرا بايد ما رو که خانواده مون از قبل از هم پاشيده شده بود يه بار ديگه از هم مي پاشوندن؟؟؟ چراااااا؟ چرا ما؟ چرا هرکی مياد زورش فقط به ما ميرسه؟ چرا همه دستشونو فقط رو ما بلند مي کنن؟؟؟ چرا گير دادن که ما رو از هم بگيرن؟ چرا گير دادن که ما رو متلاشی کنن. از آدما چندشم ميشه... هرکی زور نداره بدبخته بيچاره ست کمبود داره مياد ما رو در هم ميکوبه که قدرت نمايی کنه بگه من قوی هستم! عقده های روانی خودشو خالی کنه. هرکی کمبود محبّت داره مياد اعتماد مارو جلب مي کنه به اندازه ی کافی که اين عقده ی روانيش ارضا شد پشتشو ميکنه و ميره... ای کاش فقط همين کارو مي کرد... امّا ميشکنه، خورد ميکنه، له ميکنه، داغون ميکنه بعدا ميره! هرکی ثروتمنده پولشو ميزنه تو سر ما يا بی خودی بخشش ميکنه يه جوری که مثلا انگار داره صدقه ميده. اين يعنی چیييی؟؟؟ اين يعنی خورد کردن يعنی تحقير کردن!!! هرکی قيافه ی ما رو مي بينه يه تف ميندازه تو زندگيمونو ميره امّا چرا؟؟؟ مگه ما چيکار کرديم؟ به قرآن قسم که ما هيچوقت آزارمون به کسی نرسيد به همون خدا قسم که ما حتّی با کسايی که به ما دشمنی کردن دوستی کرديم.. اين يعنی با همه! چون همه به ما دشمنی کردن همه! همه! باورتون نميشه ميدونم فکر مي کنين دارم اغراق مي کنم امّا کافيه يه کم منو از نزديک بشناسين تا بفهمين اغراق نيست... درک اينکه از حتّی فاميل چه ضربه هايی ميتونه به آدم وارد بشه برای خيلي ها مسخره ست... وقتی فاميل با آدم اين کارا رو ميکنه ديگه آدم بايد از غريبه چه انتظاری داشته باشه؟؟ واسه همينه که ميگم آدما! اينجوری فاميل هم آدم حساب ميشن... نميدونم چجوری بايد اين حس تنفّر رو بفهمونم... آدما خيلی پستن آدما خيلی نامردن آدما از زجر دادنت لذّت مي برن آدما از اينکه مي بينن زندگی يه نفر يا يه خانواده يا چند نفر رو از بين بردن لذّت مي برن احساس قدرت بهشون دست ميده مخصوصا وقتی مي بينن هیییییییييچ کاری از دست طرف بر نمياد هیيچ کاری.... اون موقع شديدتر قهقهه ميزنن آدما از خرد کردن ديگران لذّت مي برن آدما از اينکه از رو لبهات خنده رو بخشکونن لذّت مي برن آدما از ديدن اشک هات خوشحال مي شن آدما از ضجّه زدنت لذّت مي برن آدما حسودن.. حسوووووووووووود..... امّا مشکل من اينه که ما چيز خاصی هم نداشتيم که کسی بخواد بهمون حسودی کنه.... لعنت به همه شون لعنت!! همين آدما بودن که نذاشتن من کلمه ی پدر برام معنی ديگه ای به جز يه چيز متعفّن پیدا کنه. همين آدما ما رو به اينجا کشوندن شايد بايد از اين لطفشون که مادرم رو از من نگرفتن تشکّر مي کردم...انگار تشکّر نکردم که الان دارن مادر من رو ازم مي گيرن.... انگار کوورن! انگار نمي بينن که ما ديگه فقط همين يه مادر رو داريم!! انگار نمي بينن!!! انگار نميدونن اگر اين آدم نباشه ما بايد بريم تو کوچه گدايی کنيم! يعنی انقدر آدما بی شعورن؟؟؟؟ انقدر؟؟؟ انقدر پست و بی رحمن؟؟؟ يکی نيست بگه بابا عقده اياا بدبختاا بيچارهاا شما که همه چيز رو از ما گرفتين چرا ولمون نمي کنين؟؟؟ حالا نوبت مادرم شده؟؟؟ حالا الان حوصله تون سر رفته گفتين بيايين مادره رو هم يه بلايی سرش بياريم؟ آخه چقدر شما آشغالين...... به خداا کم مونده فقط يه تفنگ بگيرم دستم يکی يکی تونو بفرستم جهنّم بی پدر و مادرای آشغال بسّه ديگه بزارين يه آب خوش بره پيين از گلومون! آره ميدونم الان دارين هر هر هر ميخندين... دارين حال دنيا رو می کنين دارين مادر من رو از ما مي گيرين و به من مي خندين که هيچ کاری از دستم بر نمياد هيچ کاری... فقط بايد بشينم و تماشا کنم که مادرمون هم داره از دست ميره.... به قرآن قسم پدرتونو در ميارم. کوچيکترين آسيبی بهش برسه مي کشمتون. مي کشم. انقدر بدبختی رو سرمون خراب کردين، انقدر خون مارو کردين تو شيشه، انقدر من رو تشنه ی انتقام کردين که می تونم. آدما خيلی چندش آورن... هرچی بهشون بيشتر خوبی کنی محکمتر خنجر ميزنن.... الان ديگه فقط منم... الان ديگه فقط من يکيم... ديگه تنهای تنها شدم. ديگه هيچ کسی رو ندارم ديگه بايد تنها تو اين دنيای وحشی برم جلو... دلم مي خواست يه مسلسل داشتم مي رفتم تو خيابون و همه ی آدما رو مي کشتم...تنها چيزی که داره جلوی من رو مي گيره فقط خداست....تنها دلخوشيم همونه...تنها دلخوشيم اينه که اون دنيا يه کسی هست که پدر اينا رو در بياره... يه کسی هست که عذابشون بده....يه کسی هست که انتقام ما رو ازشون بگيره... من به خدا خيلی معتقدم خيلی.... چون فقط وجود خداست که مي تونه به اين دنيا نظم بده...چرا الان دنيای ما انقدر وحشی شده؟؟؟ چون همه دارن به خدا مي خندن. وقتی از رو قرآن چیز محالی رو براشون ثابت می کنی بهت می خندن!!! میگن برو بابا ما رو گرفتی!!! همه دارن ميگن خدا چرته همه دارن ميگن خدا وجود نداره واسه همين هرکس به خودش اجازه ميده هر کاری که مي خواد بکنه چون دیگه چیزی نیست که ازش بترسن . چون "وقتی خدا نباشد همه چيز مجاز است!" الان من به خون آدما تشنه م... اگر به خدا اعتقاد نداشتم همين الان راه مي افتادم تو خيابون هرکی به قيافه ش مي اومد که آدم درستی نيست رو مي کشتم امّا نمي کنم چون از خدا مي ترسم و چون اعتقاد دارم که اينکار وظيفه ی اونه نه من..تصوّر کنيد اگه همه مثل من فکر مي کردن چه دنيای خوبی داشتيم... هيچکس دزدی نمي کرد چون معتقد بود خدا بالاخره روزيشو مي رسونه هيچکس آدم نمي کشت به همون دليلی که من نمي کشم هيچکس حق مردم رو نمي خورد... هيچ کس زندگی هيچ کس رو به آتيش نمي کشيد هيچکس کلاهبرداری نمي کرد همه باصداقت بودن همه امين بودن همه عاشق بودن همه مهربون بودن همه به فکر هم بودن همه عادل بودن همه زندگی خوش و خرّمی داشتن عين تو قصه ها...هيچ کس فقير نبود چون ثروتمند ها بهشون کمک مي کردن هيچکس بدبخت نبود چون وقتی عدالت هست مهر و محبّت هست، پول به اندازه ی کافی هست ديگه بدبختی معنی نمي ده! کلمه ی طلاق وجود نداشت! جدايی معنا نداشت...آره دنيايی که خدا آفريد اينه نه اون دنيايی که ما داريم توش زندگی مي کنيم (زندگی مي کنيم؟؟؟ جون مي کنيم!!!). چرا اين دنيا اونجور که خدا گفت نشد؟ ما بايد اين دنيا رو مي ساختيم... چرا اونطور که خدا گفت نساختيم؟ چرا تا ديديم يه کم سخته گفتيم خدا وجود نداره؟ چرا وقتی خدا گفت نماز چون تنبليمون مي اومد 5 دقيقه وايسيم نماز بخونيم گفتيم خدا فقط يه توهّمه... دارم حرفای Richard Dawkins، که به عنوان سومين مرد روشنفکر جهان جايزه گرفت رو ميگم که با همين استدلالهاش (مثلا يه جا به قول خودش ثابت کرده که چون بن لادن مسلمونه پس اگر کسی خدا رو قبول داشته باشه جنگ ميشه!) تونسته مخ خيلي ها رو بزنه و ايمانشونو بگيره و تو وحشي تر کردن دنيا قدم خيلی بزرگی برداشته... Richard Dawkins هرکاری که کرد با لحن حرف زدنش کرد نه با حرفاش. لحن حرف زدنش تاثيرگذار بود و دنيا وحشي تر از قبل شد و همه چيز دقيقا طبق اين جمله که ميگه "وقتی خدا نباشد همه چيز مجاز است" پيش رفت....امثال اين آدما بودن که دنيا رو به گند کشيدن و الان تو اوج ثروت و رفاه نشستن و جايزه ی "روشنفکر" بودنشونو مي گيرن و چوب اين گندکاريا رو کی بايد بخوره؟؟؟ من و امثال من! منم اگر تو اوج رفاه بودم و تو Las Vegas شبانه روز و ۲۴ ساعته تو Club ها ولو بودم ترجيح ميدادم خدا توهّم باشه و وجود نداشته باشه تا من بدون اينکه فکرم درگير مجازات کارام باشه هر کاری که خواستم بکنم و همه چيز ديگه برام "مجاز" باشه. آره... آقای به اصطلاح روشنفکر الان جای من که ننشسته قصه ی متلاشی شدن خانواده ش و به آتيش کشيده شدن زندگيش و يه عالمه مشکلات ديگه رو بخوره که دليلش فقط و فقط استدلالهای احمقانه ی اون و افرادی مثل اون که در گذشته بودن و اين فکرها رو رواج دادنه. فکر مي کنم از بين رفتن همين يه نفر با تمام کتاباش دنيا رو به اندازه ی يه قدم بزرگ به سمت صلح جهانی جلوتر مي بره و حدّاقل از بدتر شدن اوضاع جلوگيری ميکنه.

خب از اين حرفا بگذريم اينجا نيومده بودم که راجب Dawkins حرف بزنم. من دارم ميرم... ديگه اصلا موندنم اينجور جاها معنی نداره. نميدونم ميتونم از پس اين مسئوليت ها بر بيام يا نه... الان ديگه تنهام ديگه کسی رو ندارم که بهش تکيه کنم اون کسی که قبلا بهش تکيه مي کردم الان خودش مجبوره به من تکيه کنه.. حالا من کيم؟ يه دختر 17 ساله که نه يه قرون پول داره بخواد باهاش زندگيشو بچرخونه نه حتّی يه مدرک داره که بره باهاش کار کنه نه حتّی رانندگی بلده که اگه يکی از اعضای خانواده ش حالش بد شد برسونتش جايی..دکتر... بيمارستان... رانندگی چيه اصلا ماشينش کو که بخواد همچين کارايی بکنه...نه فاميل داره که اينجور موقع ها به دادش برسن...دست تنهای دست تنها حتی هر کسی هم که بخواد به زندگیش وارد بشه با دیدن این همه مسائل و مشکلات در میره...حالا اونش به کنار... اگه بلايی سر خودش بياد معلوم نيست چه بلايی سر بقيه مياد...با اين وضعیت دانشگاه هم که بی دانشگاه...مگه ميشه اينجوری از پس کنکور بر اومد؟ اونم تهران....اينجوری که جای ديگه نميشه رفت... آينده ی منم به همين سادگی آدما و مردم ازم گرفتن. آينده يعنی چی؟ يعنی اميد و آرزو هات که با تلاش باعث شدی که حقيقت پيدا کنن...اما دیگه کدوم امید؟ کدوم آرزو....

خدانگهدار همه تون باشه اميدوارم که به بهترين ها برسين و جای منم اونجا خالی کنين چون منم می خواستم به بهترين ها برسم... اميدوارم دست به هر کاری که ميزنين (به شرط اين که کار خوب باشه نه بد) با موفّقيت همراه باشه... سلامتی هم که از همه چيز با ارزش تره... اول سلامتی بعد بقيه چيزا... باهاتون در ارتباط ميمونم تا از موفّقيت هاتون با خبر بشم و حداقل اگر خودم موفّق نشدم از موفّقيت شما خوشحال بشم. دوستتون دارم فراموشتون هم نمی کنم... مراقب خودتون باشيد...

سلام. خوبين؟ دلم براتون تنگ شده....

امروز چند تا چيز جداگونه که هيچ کدوم ربطی به هم ندارن دلم ميخواد بگم...

پريسای عزيزم من نميتونم مثل تو که تو وبلاگت اونجوری حرف ميزدی حرف بزنم فقط ای کاش ميتونستم بهت يه جوری برسونم که خيلی دوستت دارم و هيچوقت هيچوقت هيچوقت فراموشت نميکنم. اينو بدون که الان ما، من سارا سينا سپيده آيدا مهسا شقايق امير سعيد مهدی و هرکی که تو رو واقعا مي شناخت فقط دل خوشيمون اينه که الان حالت خوبه. هيچوقت فراموشت نمي کنيم. الان که فکر می کنم می بینم خوشحالم از اینکه رفتی... نمی دونی هروقت پست این وبلاگ جدیدت رو می خوندم چه حالی بهم دست می داد... خوشحالم چون خیلی دوستت دارم. اما دلم برات حسابی تنگ می شه.... میدونی.. یه آهنگ هست تو رادیو و تلویزیون و اینا خیلی میذارن فکر کنم از افتخاری باشه... یه جاش هست که خیلی تو رو یاد من میاره...اونجایی که میگه: چون آهوی گمگشته به هر بیشه روانم/ تا دام در آغوش نگیرم نگرانم... خب الان دیگه دامت رو هم در آغوش گرفتی.... راستی سینا هم بهم گفت تصمیم گرفتن تورو بغل دست سپهر بذارن... باهات حرف واسه گفتن خیلی دارم اما از اینجا به بعدشو دیگه بلد نیستم بگم... بازم میگم که فراموشت نمیکنم...

جز اينا هيچ چيز ديگه اي نميتونم بگم. نمی دونم چرا تازگی ها حرف زدن یادم رفته...

خيلی پست دپرسی بود ببخشيد... ولی جبران می کنم. از 2 هفته ديگه امتحانام شروع ميشه. منم که امتهان نهايی دارم امسال. اينه که اگر دير به دير آپ ميکنم به خاطر درسامه. اميدوارم که هميشه موفّق و پيروز باشيد. قربونتون برم. فعلا...

!The only pressure i'm under is the pressure that i've put on myself

تنها فشاری که بر من است فشاریست که خود بر خود قرار دادم

نتیجه: از ماست که بر ماست...!

راستی یه چیز دیگه.... :

بترسید از کسی که تحقیرش می کنید! 

- حضرت علی (ع)

چون بعدا حتما حالتونو می گیره و زهرش رو می ریزه و براش هم مهم نیست که این کار به چه قیمتی براش تموم می شه.... پس حواستون باشه که چجوری با مردم برخورد می کنید به خصوص دوستاتون.... چون هر چی به شما نزدیکتر باشن بدتر حالتونو می گیرن...

مراقب خودتون باشید..... فعلا خداحافظ

من ديگه خسته شدم بس كه چشمام بارونيه

بسه جنگ بي ثمر براي هر زياد و كم

وايسا دنيا ، وايسا دنيا من ميخوام پياده شم

سلام خوبين؟ خوشين؟ سلامتين؟ اميدوارم که تعطيلات عيد بهتون خوش گذشته باشه... می بينم که خيلی وقته آپ نکردم. ولی امروز اومدم که بترکونم. کلّی حرف دارم بهتون بزنم...

ديروز تو کلاس يه بحث خيلی جالبی راه افتاده بود. يه دختره اومد نشست عقبو يه بحث داغی راه انداخت که همه جمع شدن عقبو شروع کردن به اظهار نظر کردن. منم که اون نزديکيا نشته بودم همه ی حرفاشونو می شنيدم. دختره نشسته بود عقبو با دوستش داشتن تست شيمی مي زدن. يهو دختره برگشت (خيلی آروم!!!) به دوستش گفت من خيلی دوست دارم بدونم اينايی که عاشق ميشن چی کار می کنن...!

- وا يعنی چی چیکار می کنن؟

- يعنی اينکه چه جوريه، اصلا اين همه مردم عشق عشق می کنن يعنی چی؟ اصلا عشق يعنی چی؟ اصلا از کجا بايد بفهمی عاشق شدی؟

- خب هروقت عاشق شدی می فهمی عشق و عاشقی يعنی چی

- خب وقتی ندونی عشق يعنی چی از کجا بايد بفهمی عاشق شدی؟

.... وای نمی دونين چه غوغايی به پا شد! حالا خدا رو شکر دختره داشت يواش حرف ميزد! همه از عقبو جلو اومدن پيش دختره و شروع کردن براش عشقو تفسير کردن! چقدر هم بعضی از تفسيراشون جالب و خنده دار بود! آقا بساطی بود...يکی می گفت وقتی مي بينيش دلت هرّی مي ريزه، يکی مي گفت احساس مي کنی ميخوای بپری بغلش، يکی مي گفت مي خوای بلند بلند بخندی، يکی مي گفت مي خوای هق هق گريه کنی!!! يکی مي گفت هروقت تيک عصبی گرفتی يعنی عاشق شدی:

- مثلا منو ببين! حتّی وقتی موبايلم رو silent نيست هم 2 دقيقه يه بار چک ميکنم ببينم sms يا missed call دارم يا نه!

يکی مي گفت هروقت ديدی نميتونی موبايلتو خاموش کنی، اون يکی مي گفت بابا چقدر خودتو اذيت مي کنی؟ مگه تا حالا فيلم هندی نديدی؟ يکی ديگه مي گفت هروقت ديدی به طرز وحشتناکی خر شدی بدون عاشق شدی. اصلا يه چيزايی مي گفتنا. آها يکی ديگه شونم مي گفت که وقتی مي بينيش "يه جوری" ميشی!

- خب من خيلي ها رو مي بينم يه جوری مي شم!

- نه خب يه جور خاصّی ميشی!

- خب آخه چه جوری؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

- ببين احساس می کنی بايد بری دستشويی يعنی يه جوری که اگر نری خيلی بد ميشه

- اه بابا دارم جدّی می پرسم!

- خب منم دارم جدّی ميگم!

- بابا از کاراش تابلو مي شه ديگه!

- نه اين اشتباه ميگه.... هروقت ديدی يکی زياد نگاهت می کنه يعنی عاشقته

- نه بابا اون که هيز بازيه!

- نه خب هروقت اينجوری نگاه کنه يعنی دوست داره! ببين...اينجوری....! ولی اگر اونجوری ..... نگاه کنه هيز بازيه بالاخره خودت ميفهمی کدومشه ديگه!

- اگر تو چشات خيره بشه همش!

- زير زيرکی نگاهت کنه

- اصلا هيچ کدوم اينا نيست.... هيچوقت نمی فهمی دوست داره يا نه!!!

که من با نظر اين آخری موافقم. به هر حال من نشسته بودم اونجا و فقط گوش می کردم. می دونين ته دلم خيلی مي خواستم برم پيشش بشينم و همه ی سوال هاشو از اوّل تا آخر کامل و درست و منصفانه جواب بدم. خيلی چيزا بود که می تونستم بهش بگم که کمکش می کرد. مي تونستم به جای اينکه بهش بگم هروقت احساس کردی بايد بری wc يعنی عاشق شدی قشنگ براش اون حس رو بفهمونم. می تونستم بهش بگم عاشقی چه حسّی داره. می خواستم بهش بگم هروقت ديدی حاضری واسه يکی هر کاری بکنی و از همه چيز بگذری...يعنی حتّی اگر گفت بمير بميری، به همه چيز و همه کس پشت کنی اونوقت ديگه بايد فاتحه ی خودتو بخونی. دلم مي خواست بهش بگم هيچوقت نميتونی بفهمی اون واقعا دوست داره يا نه چون هيچوقت نميتونی بفهمی حرفايی که داره ميزنه دروغه يا از چرب زبونيه يا واقعا عشقه. امّا نتونستم... آخه ميدونين يه لحظه ته دلم آرزو کردم که ای کاش منم نميدونستم. تو دلم بهش حسوديم شد... وقتی نگاهش مي کردم خيلی حسوديم مي شد... سرحال، شاداب، سرزنده، خوشبخت... آره واقعا بدون عشق هم مي شه خوشبخت بود...آرزو مي کردم که ای کاش من هم مثل اون بودم، ای کاش منم مي تونستم وقتی به کلمه ی عشق مي رسم يه پوزخند بزنم و ازش خيلی راحت رد شم و برم دنبال کار خودم. ای کاش منم تمام غصّه م اين بود که فلان تست رياضی رو بلد نيستم يا درسم تو فلان مبحث ضعيفه...ای کاش منم مي تونستم مثل اون وقتی يه آهنگ گوش ميدم به جای اينکه هزار تا حرف يادم بياد و هزار تا خاطره که يه زمان برام شيرين بودن و الان فقط دردناک و زجر آور هستند دوباره يادم بياد اون آهنگا فقط برام يه آهنگ بودن و بس.

خلاصه من اون روز کلّی خاطره مرور کردم و همه چيز از اوّل مثل يه فيلم سينمايی اومد جلوی چشمام.... اون حرفا، اون روزا، اون قول و قرارا، اون فداکاری ها، اون از خود گذشتگی ها، اون ديوونه بازيا، اون نگرانی ها، اون خنده ها و ناراحتی ها، اون دلتنگی ها، اون وعده و وعيدا،... آره ميدونم همين الان کامنت ميدين که بايد گذشته رو فراموش کنی و به فردا نگاه کنی و اين صحبتا ولی شما خودتونو بذارين جای من و ببينيد اگر شما بوديد مي تونستيد فراموش کنيد؟ من هميشه فکر مي کردم من يه مشکلی دارم که نمي تونم فراموش کنم ولی امروز فهميدم که فقط من نيستم! آخه تو کلاس بحث اين هم بود. مي گفتن قدرت فراموشی يه نعمته که خيليا ندارن مثل اونا...و مثل من. ممکنه بتونم بگذرم ولی فراموش نميتونم بکنم. مي بينيد که...الان چند وقت گذشته؟ 6 ماه و نيم؟ از ديروز اين فکرا دارن همش تو مخ من مي چرخن. روز اوّل يادم مياد و کلّی مي خندم...بعدش روز آخر يادم مياد..........همش ياد اون شب بيداری ها، دلشوره ها و اون روزی که جواب همه ی کارا و حرفامو گرفتم می افتم. کاش ميتونستم به عقب برگردم و اين قضيه رو از ريشه از بين ببرم. به وقتی که اون نامه رو تو هواپيما موقع برگشتن به کانادا خوندم...ای کاش همونجا نامه رو پاره مي کردم و يا عقبتر... هيچوقت نمي ديدمش...عقبتر....به قولی که به خودم داده بودم عمل مي کردم...يعنی ديگه با هيچ پسری کاری نداشته باشم....اصلا تا حدّ امکان باهاشون حرف نزنم!...عقبتر....هيچوقت اون شب نحس...که يه زمانی بهش "شب قشنگ آشنايی" مي گفتيم با "برادر" ليدا آشنا نمي شدم.

ای بابا ولش کن. هروقت ياد اين چيزا می افتم از حماقت خودم خنده م مي گيره. تازه به من ميگن گذشت نداری!!!!!!!! گناه داره بيچاره چقدر تو خودتو مي گيری واسه ش! مگه بدبخت چی کارت کرده؟ (اوه البته به قول خودش "به من بدی نکرده فقط در موردم اشتباه کرده". راستی اون حرفا رو دوستم مونا ميگه...لاله جون تو خوب ميشناسيش مگه نه؟) خبر ندارن از بس گذشت کردم و به روی خودم نياوردم و عوض داد و بيداد و دعوا و قهر نازشو کشيدم کارم به اينجا رسيده. بی خيال...عمرا بتونه کسی رو گير بياره که بتونه با همه ی اين اخلاقاش بسازه و اونقدر دوستش داشته باشه که براش هر کاری حاضر باشه بکنه.

بسه از بس خاطرات تلخ گذشته رو مرور کردم...بريم سر خاطرات شيرين گذشته که البتّه الان اونا هم دردناکن.... اينم يه شعر که ازش خيلی خاطره دارم... تو تنهايي ها همدم من اين آهنگ بود و بس... وقتی که عاشقتر از هميشه مي شدم هم همينطور...وقتی از درد جدايی مي ناليدم هم همينطور...وقتی دلتنگی مي کشيدم هم همينطور....وقتی از شدّت درد آرزوی مرگ مي کردم هم همينطور................

آبی روی آتيشم

نم نم بارون چشام

آبی روی آتيشم

من می خواستم که با تو بمونم تا همیشه...اما تو رفتی و نگفتی عاقبت این دل من چی می شه......

نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد

عالم پير دگرباره جوان خواهد شد

سلاااااااااااام به همه ی دوستای گلم! می بينم که دوباره بهار اومده تا يه زندگی تازه به همه مون ببخشه. دوباره داره بهار مياد همون بهاری که به معنی جشنواره ی رنگ های شاد طبيعته، بهاری که به معنی آغاز زندگی ديگره. همون بهاری که مدّت هاست داريم انتظار اومدنش رو مي کشيم و به خاطرش خونه هامون رو می تکونيم و با تهيه ی سفره ای که توش سبزه هست به نشانه ی نو دميدن، سنبل هست برای خوبرويیش و خوشبويیش، سيب هست که نمادی از ميوه ی بهشتی و زايشه، سمنو هست که نمادی از آئين های باستانیه، سنجد هست برای شکوفه هايش که محرک عشق و دلباختگیه، سير هست به سبب دارويی برای تندرستی بودن و سکّه هست به خاطر رونق مادی زندگی، شادمانه به انتظار اومدنش نشستيم... و تا چند ساعت ديگه اين انتظار طولانی به پايان ميرسه.

رسمه که که تو عيد دل هامون رو هم يه خونه تکونی درست و حسّابی بکنيم تا درون دل هامون هم با طراوت و شاداب بشه. پس بهتره همين الان کدورت ها و کينه ها رو دور بريزيم و جای اونها رو به دوستی و محبّت و عشق بديم تا زندگيمون با خنده و شادی و عشق پر بشه. حکايت "بخند تا دنيا به روت بخنده" هم همينه. البته يه چيزای خيلی خنده داری داره واسه من اتّفاق می افته که باور کردنش يه کم مشکله! آخه مي دونين هرچی به عيد نزديک مي شيم همونطور که گفتم بايد کدورت ها رو دور بريزيم و دوباره به هم دست دوستی بديم ولی من نميدونم چرا راجب دوستای من همه چيز بر عکسه! آخه هرچی به عيد نزديکتر مي شيم انگار کدورتای بينمون داره بيشتر ميشه و حتّی اونايی هم که بينمون کدورتی هيچوقت نبوده يهو همينجوری بی دليل ديگه جواب سلام آدم رو هم نميدن! حالا شما نبينين که دارم مي خندم سر اين جريان خيلی دارم غصّه مي خورم ولی خدا شاهده که ازشون کينه اي به دل ندارم و فقط يه کوچولو به خاطر اين کارشون (که بی دليل و بدون اتّفاق افتادن دعوايی يا حرفی ديگه جواب سلام هم نميدن!) از دستشون ناراحتم ولی هنوز هم اميدوارم که اين سؤتفاهم ها حل بشه و رشته ی محکم دوستی که قبلا داشتيم انقدر راحت و بی دليل پاره نشه.

- عمو زنجيرباف

- بعله

- زنجير منو بافتی؟

- بعله

- پشت کوه انداختی؟

- بعله

- بابا اومده

- چی چی آورده؟

- نخود و کيشميش

- با صدای چی؟

- با صدای سگ (واق واق واق)

بارها و بارها شده که تو دوران کودکيمون اين شعر رو خونديم و حتّی الان هم برای کودکانی که تو زندگی ما هستند مي خونيم تا همونطور که اين شعر الان يادآور دوران خوب کودکی برای ما شده در آينده برای اونها هم يادآور دوران کودکی خودشون باشه. ياد آور دوران شادی، بازی، خنده، قشنگی، پاکی، بی ريايی، سبزی،... دنيای رنگی و بدون هيچ غم و غصّه و رنجی... امّا هيچوقت به معنی اين شعر توجّهی نکرديم. خب بچه بوديم و تنها چيزی که برامون اهميت داشت شادی و نشاطی بود که همين اشعار کودکانه با خودشون مي اوردند. عمو زنجيرباف زبان دگرگونی های زمان و فصل هاست. ميشه گفت عمو زنجير باف همون "ايزد بهاران" هست که زنجير سرما و زمستان رو از دست ها باز کرده و به دوردست ها، جايگاه ديوان و پليدی ها و زشتی ها پرتاب می کنه. بابا نشان و نماد بهار هست و همراه خودش زندگی و فراوانی مياره. آوا و صدای جانوران هم نماد بيداری طبيعت هست و کلّا با خوندن اين شعر همه به پيشواز بهار ميريم.... شما رو نميدونم ولی من خيلی منتظر عيد هستم. با اينکه ميدونم يکی از سخت ترين عيدهاست ولی برام مهم نيست... باز هم انتظارشو ميکشم. شما هم که خوب ميدونين...هروقت انتظار چيزی رو مي کشين زمان براتون کند ميگزره...حالا هرچی بيشتر منتظر باشيد زمان کندتر ميگزره.... عيد امسال سر سال تحويل خيلی دعاها دارم...خيلی نذر دارم... عيد پارسال خيلی خوب يادم مياد... وقتی شمارش معکوس شروع شد تو اتاقم بودم... گوشام رو تيز کرده بودم و موبايلم هم تو دستم بود و يه SMS آماده ی send شدن بود. حتّی دستم هم رو دکمه ی send بود که يه ثانيه هم دير نشه... چون امکان زنگ زدن نبود مجبور بودم SMS بفرستم... متنش هم شب قبلش قبل از خواب  تو Drafts  نوشته بودم مبادا که نوشتنش طول بکشه و وقت تلف بشه... همه چيز آماده ... 3 - 2 - 1 .... سال نو مبارک! sending in progress ...

يادم نمياد بعدش چيکار کردم. احتمالا رفتم بالا و يه تبريکی هم گفتم و بعدش هم زنگ زدم به ليدا؟ شايدم به مامانم؟ نميدونم. بقيه ش ديگه برام زياد مهم نبود... چقدر آدم بدی بودم... الان که يادم ميافته که بقيه ش برام مهم نبود از خودم حالم به هم مي خوره. فکر کنم اصلا به مامانم اينا زنگ نزدم! فکر کنم اونا به من زنگ زدن! چقدر بد بودم که آدمای که زندگی شون رو وقف من کردن برام مهم نبودن... فقط يه SMS لعنتی برام مهم بود.هيچکس برام ارزش نداشت جز اون يک نفر... چقدر من بدم.... چطوری ميتونم اين چيزا رو جبران کنم؟ چطوری بايد ضربه هایی که به خانواده م وارد کردم جبران کنم؟ چطوری بايد اين همه چيز رو از دل مامانم در بيارم... زندگيشو ريخت به پای من و من چيکار کردم؟ آتيشش زدم! به خاطر کی؟ به خاطر چی؟ به هرکی ميگم فقط مي خنده! بعدشم ميگه برو بابا ما رو گرفتی! نميخوای بگی بگو نميگم! چرا داستان به هم ميبافی؟... حتّی خودش هم باور نکرد... اشکال نداره... اون که الان مشکلی نداره... مشکل رو من دارم که موندم چطوری بايد جبران گذشته رو بکنم. چطوری اون چيزای که سوخته شدن و از بين رفتن رو دوباره برگردونم، چطوری مادرم رو دوباره مثل قبل سرپا کنم. خوش به حال اون که مجبور نيست يه عمر تاوان يه اشتباه رو بده و داره با خوبی و خوشی زندگی ميکنه. اشتباه رو من کردم که عهد خودم رو، اينکه به هيچکس اعتماد نکنم، رو زير پا گذاشتم و الان مي بينم که اين اشتباه چقدر برام گرون تموم شد....... من مادرم رو می خوام..................

سلام

خوبین خوشین سلامتین؟ منم ای بدکی نیستم می گذره دیگه...

این ورا خبری نیست.خيلی منتظر عيدم. يعنی ديگه اصلا حالم از درس و مدرسه داره به هم می خوره. کم نياوردما! نخير من هيچوقت تو اين چيزا کم نميارم... فقط خسته شدم. فقط مي خوام يه روز با آرامش و بدون استرس بخوابم همين.

مشکلی هم که تو پست قبلی ازش حرف زدم هنوز حل نشده...کمرنگ شده ولی حل نشده... همين کمرنگ شدنش خيلی کمک کرده... ديگه اندازه ی اون روزی که اين پست رو نوشتم اعصاب خورد کن نيست.

امروز يکی از دوستام يه سری آهنگ ريخته بود رو mp3 player من داده بود بهم که گوش کنم. منم ريختم رو کامپيوتر و شروع کرد به خوندن. يهو يکی از اين آهنگا که شروع کرد به خوندن من در جا خشکم زد. خيلی خوشم اومد يعنی خيلی خوشم اومد. يعنی حد و اندازه نداره! متنش بدون آهنگ بدک نبود ولی با موزیکش عالی می شد. خلاصه که اومدم بذارمش اينجا و برم. خيلی سعی کردم آهنگشو بذارم رو موزيک متن وبلاگم ولی نشد. ولی لينکشو ميذارم اينجا که اگر خواستين دانلود کنيد.

به هر حال اميدوارم که اگر اين آهنگ به نظرتون چرت و مسخره اومد به حساب بد سليقگی نزاريد. چون این متن فقط اگر با موزیک و ریتم خودش خونده بشه قشنگه... وگرنه متنش که چیزی نداره. اینه که اگر قصد ندارید آهنگ  اصلا نخونید که آبروی من می ره  راستی لینکا رو بعد از متن آهنگه گذاشتم.

يهو دلمو گرفتی تو به بازی

همه چی رو بهت ثابت کردم امّا تو...

(باور نداره پس رفت دلتو بشکنه)

منو تو خ*** به سمت توو نيمه شبه، واسه م ته غمه، ولی گفتی برو از پيشم کم بشه شرّت

[پسر] ميگم که بازيچه نيستم که فردا منو بخواهی

تو خيلی خوشگلی، نازی، منو خوب دادی بازی

راضی به مرگم هم که باشی آخرشم تو می بازی

منو دادی عزاب، کردی خراب، دادی به باد!

بعدش زدی فرياد، خوردی شراب خنديدی شاد:

- : حالا ناراحتم بی طاقتم فاصله کم شده بينمون، بيا پيشم بگو ديوونتم بيا...!

برو که ديگه بی خيالتم

فکر نکن نگران حالتم

چرا برگشتی بگو چی ميخوای

بودنم شده واست آرزوی محال

يادته زدی دلمو شکستی

حالا اومدی ميگی بودی توو مستی

پشيمونی ولی بدون خودت خواستی

برو گ*** برو خيلی پستی

اشتباه کردم که بهت فرصت دادم

هنوزم مي افته از اون صحبت يادم

که مي گفتی دوست دارم هميشه پيشتم

فکر کردی هر [دختری] خر ميشه بی صفت

می خندی به ريش من

- : عروسکم بودی ولی برو از پيش من

برو از پيش من....

آره برو برو برو از پيش من...

من می خواستم که با تو

بمونم تا هميشه

امّا تو رفتی و نگفتی عاقبت اين دله من چی ميشه

حالا چرا باز برگشتی

ميگی بی تو نميشه

نمی خوامت ديگه برو گ*** از جلوی چشام واسه هميشه

روزبه - برو از پیش من - آلبوم دخترکشی.... هرچقدر این آهنگ رو گوش می دم سیر نمی شم

با کیفیت ۲۰ کیلوبایت/WMA

برو از پیش من

با کیفیت ۱۲۸ کیلوبایت/MP3

برو از پیش من

سلام

نميدونم چی بگم...وقعا متاسفم که بايد اينطوری بيام اينجا... قبلا مي خواستم تو اين پست چيز ديگه اي بنويسم و حرفای ديگه اي آماده کرده بودم ولی آدم هيچوقت نميدونه چی پيش مياد...

چقدر من بد شانسم! يعنی واقعا فکر نمي کنم آدمی به بد شانسی من تو اين جهان وجود داشته باشه... 2-3 روز پيش اتّفاقی افتاد که من هنوز نميتونم باور کنم همچين چيزی شده... يه موضوع خيلی ساده...يه حرف خيلی ساده...بدون هيچ قصد و غرض بدی... يه چيز خيلی کوچيک و بی ارزش.... چقدر ميتونه زندگی آدم رو از اين رو به اون رو بکنه...

چرا؟؟؟ چرا يه حرف خيلی ساده که من! خود من! بدون هيچ قصد و غرضی بدون اينکه معنی واقعی حرفم رو بدونم زدم اينطوری بايد آتيش بندازه تو زندگيم؟ چرا حرفی که 5 ماه پيش زده شده بايد الان بعد از اين همه مدّت بياد و اين اوضاع رو برای من درست کنه؟ یه چیز جالب! دقت کردین تمام چیزایی که تو زندگی من اثر بدی گذاشته ۵-۶ ماه پیش اتفاق افتاده؟ 5 ماه پيش! سر کلاس شيمی...! پشت يکی از يادداشت هايی که وقتی سر کلاس حوصله مون سر ميره مي نويسيم...! چرا 5 ماه پيش من اون جمله رو پشت يکی از اون کاغذ باطله ها نوشتم؟ چرا يه جوری نوشته شد انگار من دارم اين جمله رو به کسی ميگم؟ چرا وقتی که يه روز همه ی کاغذ ها رو آوردم بيرون که اونايی که به درد نخور هستند رو بريزم دور اين يه دونه کاغذ از قلم افتاد؟؟ اسمش بد شانسی نيست؟ چرا من که هميشه تو اتاقم درس مي خوندم 2 روز پيش که امتحان دينی داشتم يهو تصميم گرفتم برم تو حال درس بخونم؟ چرا وقتی همون جوری که داشتم درس مي خوندم اون کاغذ از کتابم افتاد پايين همون موقع نخوندمش؟ چرا وقتی همه رفتن خوابيدن خوندمش؟ چرا وقتی که از شدّت خجالت برای گفتن اون جمله اونم 5 ماه پيش اون کاغذ رو پاره کردم اون رو جوری ريز ريز نکردم که قابل خوندن نباشه؟؟؟! من که بغل شومينه نشسته بودم چرا ننداختمش تو آتیش؟ چرا انقدر خوابم مي اومد که يادم رفت تيکه های کاغذ رو از رو زمين بردارم؟ چرا از بين اون همه تيکه های کاغذ فقط اون تيکه اي که نبايد خونده مي شد خونده شد؟؟؟....!!!!!!

وای دارم ديوونه ميشم...ديگه با چه رويی تو صورتش نگاه کنم... چرا منظور من هميشه اشتباه برداشت ميشه؟؟؟ چه جوری ثابت کنم که منظور بدی نداشتم!!! چرا تو فرهنگ ما معنی اون حرف من چيزيه که من هيچوقت هیییییییییییییییییییيييچوقت جسارت نميکنم همچين حرفی رو بزنم! چرا من اون موقع نمي دونستم که معنی حرفم تو اين فرهنگ وامونده اينه! چرا یادم نبود که تو ایران معنی واقعی کلمات مهم نیست و مفهوم اون جمله (که معلوم نیست این مفهوم چه جوری واسه همچین چیزی دراومده!!!!) مهمه.... و کی باور ميکنه که من واقعا نميدونستم!!!!

احساس گناه و عذاب وجدان داره منو می کشه.... بايد خودم رو مجازات کنم امّا نميدونم چطوری... ای کاش يکی منو برای اين کار شکنجه مي کرد... ولی شکنجه کفايت نمي کنه! بازم کمه...خيلی کمه! کاش خودش با من يه کاری مي کرد! کاش خودش من رو شکنجه مي داد! ای کاش هرچی از دهنش در مي اومد به من مي گفت. ای کاش تا مي تونست منو می زد. ای کاش منو پرتم مي کرد از يه جا پايين. هر کاری! امّا اون هيچی نگفت!!! هيچی نگفت! فقط نگاه کرد...فقط نگاه کرد... هيچوقت حالت صورتش و چشماش يادم نميره هيچوقت! چشماش پر از يأس و نا اميدی... شکستگی... من اون رو خورد کردم... من بهش ضربه زدم... من کاری کردم که ديگه از اون روز تا الان نخنديده...من کاری کردم که به من با نا اميدی نگاه مي کنه... هنوزم چيزی نگفته... فقط نگاه....نگاه های عميق... تمام حرکاتش، راه رفتنش، حرف زدنش، نگاه کردنش.... همه جوريه که انگار مدّتهاست نخوابيده و فوق العاده خسته ست... انگار يه دستی بلند شده و آنچنان کمرش رو شکسته که ديگه نميتونه درست راه بره...

خدايا چقدر دارم عذاب مي کشم... لعنت به اين شانس... همه چيز يه جور ديگه به نظر اومد... دارم عذاب گناه نکرده رو مي کشم... درست مثل هميشه... آره درسته که اون جمله رو نوشتم... ولی اون حرف گناه نبود...حتی واقعیت هم بود!!! حرف خوبی نبود امّا گناه هم نبود... تقدير يه کاری کرد که همه چيز جور ديگه اي جلوه داده بشه... و گناه نکرده ی من تبديل بشه به يه مساله ی بزرگ حل نشدنی... چقدر دارم عذاب ميکشم..... اينا همه به کنار...يه عذاب ديگه هست که داره ديوونه م ميکنه... اونم اينه که زبونم نمي چرخه برای عذرخواهی... امّا نميدونم چرا....!

چرا نمي تونم برم جلو و جريان رو تعريف کنم و ثابت کنم که سؤ تفاهم شده؟!!! حداقل چرا نميتونم بگم "ببخشيد"؟ شايد چون انقدر شرمنده م که نميتونم دوباره بحث رو پيش بکشم....انقدر خجالت ميکشم که نميتونم تو چشماش نگاه کنم.... چطوری ميتونم اين افتضاحی رو که به بار اومده جمع و جورش کنم؟ چطوری ميتونم از دلش در بيارم؟ چطوری ميتونم ثابت کنم که اشتباه فکر ميکنه؟ ميدونم که دلش شکسته... اينم ميدونم که باور نميکنه منظور من از اون حرف چيز ديگه اي بوده و اصلا اونطوری که اون فکر ميکنه نيست....

نميتونم برم جلو و حرفم رو بهش بزنم... ميدونم که نميتونم...بازم بايد به پای گناه نکرده بسوزم و عذابش رو بکشم ولی اين بار تو اين عذاب تنها نيستم.... عزيزترين کسم هم خورد شد و شکست و اون هم پا به پای من می سوزه و عذاب ميکشه... بابت اشتباه کاملا غیرعمدی من... من...همون کسی که می گفت:

تا توانی دلی به دست آور....دل شکستن هنر نمی باشد

این جمله رو اون موقع ها بابام می گفت... فکر کنم ۵ سالم بود... فکر کنم این تنها حرف راستی بود که زد.

خدايا هيچ چيز ازت نمي خوام جز اينکه اون بفهمه منظور من اونی نبوده که اون فکر ميکنه... فقط ميخوام کمکم کنی که اين موضوع رو بهش بفهمونم....فقط همينو ازت مي خوام!!!

سلااااااااااااااااااام!!!

امروز از اون روزاست که خيلی حرف دارم بزنم... ممکنه خيلی هاش برای شما مهم نباشه ولی خوب براي من که هست ! اصلا اينا رو اينجا مي نويسم که يادم نره يه روزی من اينارو مي گفتم!

امروز دوباره احساس کردم دنيا داره بهم می خنده و من هم دارم همراهش می خندم...امروز دوباره قشنگی های دنيا اومد جلوی چشمام... امروز دوباره به اين نتيجه رسيدم که زندگی فقط يه بازيه که نبايد زياد جدّی گرفتش....امروز دوباره احساس زنده بودن کردم... امروز خيلی احساسا کردم که نميشه گفت.... امروز دوباره به آينده اميدوار شدم...چنان اميدی که ديگه فکر نکنم کسی بتونه به راحتی خدشه دارش کنه....از امروز آينده م رو يه طور ديگه اي مي بينم. هدفم هم چيز ديگه اي مي بينم. برای اين هدف خيلی بيشتر از قبلی (اگر قبلا هدفی وجود داشت!) انگيزه دارم. يه احساس خيلی خوبی دارم اونم اينه که انگار ديگه هيچ کس و هيچ چيز نميتونه جلوی من رو بگيره و نذاره من به هدفم برسم. زندگی من با همه فرق داره... خيليا نميدونن چرا. شايد تو دنيا فقط 2-3 نفر بدونن خیلیا هم فکر می کنن می دونن منم می گذارم دلشون خوش باشه. قبلا از اين فرق بزرگی که زندگی من با همه داره ناراحت مي شدم. اين فرق باعث مي شد حتّی تفريحات من، رفتار من، حرف زدن من، درس خوندن من و خيلی کارای روزمرّه ی من يه طور ديگه باشه. باعث مي شد مسئوليت بيشتری رو دوشم باشه. باعث شد بزرگتر از سنّم بار بيام. خيلی کارا رو وقتی بچه بودم و حتّی 10 سالم هم نبود انجام دادم که شايد آدمای 40 ساله هنوز قادر نيستن انجام بدن. اين فرقا و اتّفاقات باعث شد از خيلی از هم سن هام قوي تر بشم و چون متوجّه اين موضوع نبودم ناخوداگاه از آدمای ضعيف بدم مي اومد. الان عاشق اين فرقم. من چيزای خيلی سخت تر رو تحمّل کردم و الان حتما قدرتش رو دارم که برای خودم و خانوادم بهترين زندگی ها رو بسازم شايد بهتر از آدمهای معمولی. احساس مي کنم اون راهی که قبلا پر از پيچ و خم بود و پر از مانع برای اينکه به هدف نرسم الان به طرز عجيبی صاف و هموار شده. احساس ميکنم رسيدن به موفّقيت چنان ساده شده که يه جورايی مضحک و خنده داره! فقط با يه کوچولو اراده ميشه به اوج موفّقيت رسيد.... ميدونم که اين احساسم به زودی از بين ميره... برای همينه که دارم اينا رو اينجا مينويسم که بعدا بيام و بخونم شايد که اين احساس دوباره در من به وجود بياد. ميدونين گذشته ها گذشته... وقت شروع يه زندگی جديده...بدون اشتباهات گذشته.از من برای چندمين بار چيزی خواسته شد که بر خلاف ميلم نمی تونم انجامش بدم. حالا هرچی که مي خواين ميتونين بگین... قلبم کوچيکه؟ بی احساسم؟ بزرگوار و بخشنده نيستم؟ با گذشت نيستم؟ هرچی ميخواين بگين. من نمي تونم. چرا؟ چون اگر 15 سال پيش وقتی من 2 سالم بود همين تصميمی که من الان گرفتم تو خونه ی ما گرفته مي شد هيچوقت کار به اينجا نمي کشيد. هنر اينه که آدم از اشتباهات ديگران درس بگيره. نزديکترين افراد خانواده ی من يک عمر اشتباه کردن و من تک تک اشتباهاتشون رو ديدم، هم خود اشتباه و هم عاقبت اون اشتباه. اشتباه بعد از اشتباه و گذشت بعد از گذشت. گذشت هم زياديش خوب نيست. از وقتی يادم مياد در حال تجربه کسب کردن بودم. اونا رو مي ديدم و درس زندگی مي گرفتم. 15 سال به همين منوال گذشت. اول اشتباه، بعد گذشت، بعد ضرر، سرخوردگی، شکستگی، اتلاف عمر و آخر هم هيچی به هيچی. عمر تموم شد و مو ها سفید و تازه فهميدن که اين راهش نيست... يه گياهی که آفت زده رو بايد از ريشه کند و دور انداخت. يه عمر طول کشيد تا اين مساله تفهيم بشه. هنر اينه که آدم از اشتباهات ديگران درس بگيره نه اينکه به تجربياتش پشت کنه و بگه نه! قضيه ی من فرق ميکنه!... نه... من اين درس رو يک بار گرفتم، با اینکه اون اشتباه رو من نکرده بودم بیشترین ضربه ها رو خوردم. امکان نداره که اشتباه 15 سال پيش اونا رو تکرار کنم که بعدا مثل الان اونا خورد شم و پشیمون... معمولا هم اونی که گذشت می کنه بیشتر حسرت می خوره چون می دونه اگر گذشت نمی کرد زندگیش می تونست خیلی بهتر باشه. نمي خوام 15 سال ديگه بعد از اينکه جوونيم و عمرم به هدر رفت تازه بفهمم که 15 سال قبل يعنی الان کاری که کردم اشتباه بود. و چقدر سخت تره وقتی اشتباهی رو بکنی که قبلا کس ديگه ای کرده و تو شاهدش بودی و عاقبتش هم ديدی ولی اعتنا نکردی و الان خودت هم به همون حال و روز افتادی... می گن یه بار بخشش اشکال نداره ولی من طبق تجربیاتم به این مساله اعتقاد ندارم یعنی نمی تونم ريسک کنم. اگر یه بار دیگه شکست بخورم دیگه نمی تونم پا شم.... پس بی خیال... همونطور که گفتم گذشته ها گذشته.

از اين به بعد مي خوام راجب چيزای جديدتری تو اين وبلاگ حرف بزنم. چيزايی که احتمالا به دردتون مي خوره.

خوب بزارين اول يه چيزی که بايد چند روز پيش ميگفتم ولی چون نبودم (حالا ميگم کجا بودم) دير شد رو بگم اونم اينکه.....     

 ليدااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

خب حالا من غيبتم رو موجّه کنم! ميدونم که در نبود من به شما واقعا سخت گذشته و داشتين لحظه شماری مي کردين که من برگردم. الهی بميرم که انقدر اذيتتون کردم. ما پنجشنبه صبح به طرف يه شهرستان به اسم شهرستان بروجن حرکت کرديم. 3 هفته بود که پدربزرگم که انشالّله خدا بيامرزدش فوت کرده بود و ما هر بار که مي خواستيم بريم اونجا يه چيزی پيش مي اومد که مجبور مي شديم بمونيم. البته اين پدربزرگ پدريم بود و من فقط 2-3 بار ديده بودمش... حداقل اينطوری يادم مياد. نميدونم کی بود و چه جور آدمی بود. فقط ميدونم خيلی مهمان نواز بود. چون هر موقع که ما مي رفتيم پيششون انقدر ميوه و غذا به زور به ما ميداد که ديگه واقعا حالمون بد مي شد و اشکمون در مي اومد. من ازش هيچ خاطره اي ندارم جز اينکه يادمه يه بار انقدر ميوه خوردم که دلم درد گرفت. فقط همين. خلاصه که رفتيم اونجا... درسته که مجلس عزا بود و همه ناراحت بودن ولی خوش هم گذشت... هرچی باشه بعد از چند سال دختر و پسر عمّه ها و عموهامو مي ديدم. بعد از اينکه اونا رو ديدم يهو متوجّه گذر زمان شدم... آخرين باری که ديده بودمشون همه ی ما دختر بچه ها و پسر بچه های خيلی کوچيکی بوديم و الان يهو همون بچه ها قد کشيده بودن و حسابی عوض شده بودن. اصلا اولش پسرعمّه هامو نشناختم. بعد از اونجا رفتيم اصفهان و هيچ جا نموند که نرفته باشيم. تا يکشنبه اصفهان بوديم... درسته که اونجا خيلی جاها رو ديديم و زمان بيشتری رو اونجا بوديم ولی اون چند ساعتی که شب آخر دختر و پسر عمّه ها و عمو هام بودم خيلی برام شيرين تر بود. يه چيزی تو جمع اونا توجّهم رو جلب کرد اونم صميميت بيش از حدّشون بود... مي دونين ما خيلی خودمونو اسير زندگی کرديم. انقدر که ديگه از همديگه غافل شديم. انقدر سرمونو به پول در آوردن و زندگی رو گزروندن و فلان کارو کردن و فلان کارو نکردن، اينجا رفتن و اونجا نرفتن کرديم که کاملا در اونها غرق شديم. شايد زندگی های به ظاهر خوبی هم داشته باشيم ولی شادی، عشق، صميميت و خيلی احساسات عاطفی ديگه بينمون از بين رفته... اونا با اينکه تو يه جای محروم زندگی مي کردن و زندگی خيلی ساده ای داشتن هزار برابر ما شور و انرژی داشتن، صميميت داشتن، مثل کوه پشت هم بودن. دور هر کدومشون رو هزار نفر آدم گرفته بود. همه هوای هم رو داشتن همه هم ديگه رو دوست داشتن. همه واسه هم مهم بودن، همه دور هم جمع بودن. من وقتی به زندگی خودم نگاه مي کنم هيچ کدوم از اين چيزا رو نمي بينم. شايد وضع مالی بهتری داشته باشيم ولی چه فايده که هيچ کسی رو جز خودمون نداريم. الان دیگه حتی خودمون رو هم نداریم! در تمام طول روز حتی یک ساعت هم پیش هم نیستیم! راستش رو بخواين خيلی حسوديم شد... انقدر جمعشون صميمی و قشنگ بود که آدم هيچوقت نميخواست از اونجا بره. ميدونين به سرم زده منم بساطم رو جمع کنم برم اونجا. يا اگر هيچ جوری نميشه اين کارو کرد حدّاقل وقتای بيکاری برم يه سر بزنم بيام. هيچی ندارن ولی همديگه رو دارن...بر عکس ما که همه چيز داريم و هيچکس رو نداريم. اونا به حال ما غبطه مي خورن و ما به حال اونا... ای کاش مي فهميدن چه نعمتيه فاميل خوب داشتن. نه به اونوريا که انقدر با هم خوب و صميمين و نه به اينوريا که به خون هم تشنه ن و آدم از نزديک شدن بهشون احساس خطر مي کنه! اونم فاميله اينم فاميله!

خوب بگزريم به هر حال دوره زمونه خيلی عوض شده. راستی من چند تا نکته ی جديد راجب اين دوره زمونه ی جديد ياد گرفتم!! خيلی وقت بود که فهميده بودم که دوره زمونه عوض شده ولی تا الان هنوز به چند تا نکته ی ريز توجّه نکرده بودم!

مي دونستين که اگر يه کسی شما رو بزاره زير پاش و لگدتون کنه و اونقدر فشار بده که مطمعن شه شما حتما حسابی خورد شدين و با زبونش حسابی نیشتون بزنه و تو وجودتون زخمایی ایجاد کنه که هیچوقت خوب نمی شن "به شما بدی نکرده فقط در موردتون اشتباه کرده" و اين اشتباهش انقدر کوچيکه که اگر شما نبخشينش اشکال از بزرگی اشتباه اون نيست بلکه از کوچيکي قلب شماست؟ نمي دونستين؟؟؟ خب گفتم که بدونين که وقتی شما هم به جای "ببخشيد، اشتباه کردم، حق با شماست" اين جمله رو شنيدين تعجّب نکنين. گفتم که! دوره زمونه خییییییییییییلی عوض شده!

ولش کن بابا من که دیگه بی خیال همه چیز شدم ... تو دوره زمونه اي که حتّی يه پدر به بچه ش رحم نمی کنه و آدما با يه بهونه ی کوچيک زندگی هم رو متلاشی ميکنن و به خاطر هيچ و پوچ سايه ی همديگه رو با تير ميزنن اين حرفا ديگه انقدر جزئيه که ديگه به نظر نمياد.

بگزريم...يادتونه گفتم مي خوام هر دفعه يه آهنگ رو که دوست دارم بزارم اينجا با اسم خوانده و اينا که اگر شما هم خوشتون اومد برين دانلودش کنين؟ درسته که هر دفعه نشد ولی هنوزم اين برنامه هست. امروز مي خوام يه آهنگ رو بزارم که برام يادآور خاطرات تلخه. هفته ی آخر شهريور و هفته ی اوّل مهر... مرسی از لاله جون چون اين جزو اون آهنگايی بود که دفعه آخر که ديدمش بهم داد....

قسمت نمي شه انگار دست تو رو بگيرم

واسه ی عشق تو، همه چی دادمو، به جز غرورمو، که اونم رفته به باد....

بود و نبودمو، همه وجودمو، واسه تو دادمو تو ميگی منو نميخوای....

سلام

حال شماا احوال شمااا!!! اميدوارم که همه تون سالم و سلامت باشيد.

خوب يه چند وقتی هست که محرّم شده. اگه اشتباه نکنم امشب شب هفتم محرّمه يعنی همون شبی که آب رو به روی امام حسين و خانواده ش مي بندن... تهران تو محرّم خيلی با صفا می شه. اصلا جو يه جوريه... کلا همه يه جورايی جوگير هستن. امشب رفتيم بيرون با خانواده يه دوری بزنيم جاتون خالی خيلی خوش گذشت... پيتزای نذری نخورده بوديم که خورديم با نوشابه و سس و مخلّفات!!! دسته ها هنوز راه نيفتاده بودن اون موقع. ولی هزار جا داشتن گاو و گوسفند قربانی ميکردن. من خيلی با اين کار مخالفم واسه همين اصلا خوشم نيومد. يعنی چی که حيوون زبون بسته رو آدم اينطوری سر ببره بعد وايسه جون دادنش رو نگاه کنه و صلوات بفرسته؟؟؟!!! مثلا فکر می کنن با این کارشون ثواب می کنن و اجر اخروی شون زیاد میشه... حالا بگذريم، هنوز عاشورا تاسوعا مونده...تا اون موقع کار خاصّی نمي کنن که آدم بخواد تعريف کنه...

خب اين محرّم بود ولی الان داريم به يه واقعه ی ديگه هم نزديک ميشيم.  قبل از هرچيز بگم که من اصلا به سياست و اينجور چیزا کاری ندارم و اصولا اين چيزا به من هيچ ربطی نداره چون هر نظری هم داشته باشم برای هیچکس هیچ فرقی نداره... چيزی که ميگم فقط نظر شخصی منه و ممکنه عقايد شما با من فرق کنه و شايد حق با شما باشه. در هر حال به نظر من به عقيده ی همه بايد احترام گزاشت.

این روزها داریم به 28مین سالگرد انقلاب تو ایران نزدیک میشیم اون موقع من نبودم اما از نارضایتی هایی که الان تو جامعه می بینم متوجه میشم این حکومت چیزی نبوده که مردمی که اون زمان انقلاب کردن می خواستن...نمونه ش هم می تونم خانواده ی خودم رو مثال بزنم.  اما اینکه چرا اونطوری که اونا میخواستن نشده؟ من به این موضوع فکر کردم و به نظرم اومد که مردم ایران تو اون زمان فقط می خواستن شاه نباشه و اینکه چی میخوان رو نمیدونستن اونا با هر کسی که بر علیه شاه حرف میزد همراه میشدن اما نمیدونستن که اون گروهی که اینا همراهشون میشن میخوان ایران رو به کجا برسونن... البته شاید هدف اون ها هم این نبوده که ایران به اینجا برسه ولی چیزی که اهمیت داره اینه که ایران به اینجا رسیده و به دست این آدمها هم رسیده. الان هم همه ی مردم به جز کسانی که از طریق این حکومت مال و منالی نصیبشون شده و به ثروت رسیدند از حکومت ناراضی هستن اما نمیدونن باید چی کار کنن و نمیدونن چه حکومتی مد نظرشون هست واسه همینه که اگر این حکومت هم عوض بشه نه تنها اوضاع بهتر نمیشه بلکه بدتر هم میشه!... منظورم با کسانی هست که تحت تاثير ماهواره ها و کانال های سياسی تو ماهواره قرار ميگيرن. همونهايی که با خيال راحت در اوج رفاه نشستن پشت دوربين و جوون ها رو تحريک مي کنن که برن بريزن بيرون... ما هم که همه کلّه هامون داغه و اصلا تو اين سن دنبال دردسر ميگرديم. ولی وقتی واقعا اين کار رو انجام ميديم اتّفاقاتی برامون می افته که معمولا جبران ناپذيره و اونوقته که به حماقتمون مي خنديم. اينجا رو کسانی اداره ميکنن که خودشون تو انقلاب شرکت کردن و ميدونن که نقطه ضعف شاه کجا بود و چه عواملی باعث سقوط شاه شد... برای اينکه اين بلا سر خودشون نياد الان اون نقطه ضعفها نقطه ی قوّت اونهاست و اون عوامل به شدّت کنترل ميشه.... خلاصه که اين مردمی که توی کانال های سياسی نشستن و شعار ميدن دوباره شروع به تحريک مردم کردند...اينه که حواستون باشه بلايی که چند سال پيش سر دانشجوها اومد امسال سر شما نياد. اگر يادتون باشه همون موقع هم همين آدمای بيکار بودن که جوونا رو از تو خونه هاشون کشوندن بيرون....

خوب اين از اين... اين اولين و آخرين صحبت سياسی بود که من تو اين وبلاگ کردم. من از حرف سياسی زدن اصلا خوشم نميآد واسه همين قول ميدم ديگه تکرار نشه.

موفّق باشيد... و سلامت!

سيه چشمي به كار عشق استاد
به من درس محبت ياد مي داد
مرا از ياد برد آخر ولي من
به جز او عالمي را بردم از ياد...

بی تو هر شب غمتو به خلوت خودم می بردم
خبری از تو نبود و لحظه ها رو می شمردم
وقتی شب سحر می شد به بی قراری
خودمو به دست گریه می سپردم
گله و شکایتی از تو به لب نمی آوردم
تو به یاد من نبودی... اما من واسه ات می مردم
یه شبی بی تو، تو دفترچه قلبم
اونجا که آخر عشق و سر گذشته
زیر اسم خودمون واسه ات نوشتم
راست میگی که اون گذشته ها گذشته...
تو منو با دریا دریا اشک چشمام نمی خواستی
آخه تو بیشتر از اون گریه ی من، گریه می خواستی...

می روم خسته و افسرده و زار، سوی منزلگه ویرانه ی خویش
به خدا می برم از شهر شما، دل شوریده و دیوانه ی خویش
می برم تا که در آن نقطه دور، شستشویش دهم از رنگ نگاه
شستشویش دهم از لکه عشق، زین همه خواهش بی جا و تباه
می برم تا ز تو دورش سازم، ز تو ای جلوه امید محال
می برم زنده بگورش سازم، تا از این پس نکند باد وصال
ناله می لرزد
می رقصد اشک
آه بگذار که بگریزم من
از تو ای چشمه جوشان گناه
بخدا غنچه شادی بودم...دست عشق آمد و از شاخه م چید
شعله ی آه شدم صد افسوس...که لبم باز بر آن لب نرسید
عاقبت بند سفر پایم بست......
می روم خنده به لب ‚ خونین دل
می روم از دل من دست بدار
ای امید عبث بی حاصل

....

دوباره سلام

خیلی وقته که آپ نکردماااا... نه نترسین امروز اومدم تا حرفای خوب بزنم. حالا شاید خوب خوب هم نباشه ولی از قبلی بهتره.

خوب اينجا خبر خاصّی نيست. بالاخره بعد از يک ماه امتحان دادن فردا آخرين امتحان رو ميدم و تموم ميشه ميره پی کارش. جمعه استراحت مي کنيم و شنبه به مدرسه مي رويم و دوباره روز از نو و روزی از نو. امتحانا بد نبودن ولی اون طوری هم که مي خواستم نبودن. که چند تا دليل مختلف داشت...يکی به لطف يکی از دوستای خوبم در مدرسه که نميدونم واسه چی به من مي گفت که فلان قسمت رو معلم حذف کرده و تو حواست نبوده يا اشکالای من رو اشتباه جواب مي داد و از شانس خوب من درست همون سوال تو امتحان مي اومد و منم اشتباه حل مي کردم و جالب اینه که خودش درست حل می کرد. عربی رو طبق معمول گند زدم که در این مورد من بی تقصيرم. فيزيک به خاطر حواس پرتی و بی دقتی، ادبيات از سر کم کاری، رياضی هم به لطف دوست عزيزم. اين از اين.

راستش زياد چيزی ندارم که بگم آخه از اون موقع تا الان فقط درگير درس و مدرسه و اين چيزا بودم و اتّفاق خاصّی برام نيفتاده. اينه که زياد مخ شما رو هم نمي خورم و خسته تون نميکنم. فقط يه چيزی ميگم و ميرم:

راستی...امروز منتظر بودم ولی خبری نشد. نمي خوام زود قضاوت کنم ولی به نظرم مياد که حتّی خودت هم نميدونی چی ميخوای.

موفّق و شاد و سرحال و پيروز باشيد... برای کسانی هم که امتحاناشون مونده يا تازه شروع شده هم دعا مي کنم که امتحاناشون رو خوب بدن.

فقط اين اول يه چيزی به خود خودش بگم! اون به من مي گفت ميمون تو چرا باهاش مي خنديدی؟؟؟ اون من رو مسخره مي کرد تو چرا باهاش مي خنديدی؟؟؟ اون که منو ندیده بود پس تو جوری تعریف می کردی که مسخره کنه یه کم فکر کن وقت حرف زدن می تونی؟؟ تو چجور عاشقی بودی که وقتی يکی به عشقت ميگفت ميمون باهاش مي خنديدی و دوسش داشتی؟؟؟ هاا؟؟؟ اين چجور عشقيه؟؟؟ چرا حالشو نمي گرفتی؟ چرا روشو کم نميکردی؟ چرا نمي گفتی راجب عشق من درست صحبت کن چراااااااااااااا؟؟؟؟ دروغگووووووووووووووووووووو حرفات بوی گند دروغ ميده دروووووغ!!!

خيلي هاا، خيلی از دوستام... خيلي ها ميخوان بدونن واقعا چی شد. من خيلی مختصر ميگم که چی شد. البته اين مختصر که مي خوام بگم خيلی طولانيه و جواب خيلی چيزاست که تا الان تحمّل کردم ولی ديگه نميتونم تحمّل کنم. ديگه نميتونم مظلوم نمايی و بی گناه جلوه دادن بعضی از مردم رو تحمّل کنم. ديگه حالم داره از سکوت به هم مي خوره. متاسّفانه بعضی از شما دوستان گل من که هر رّوز با من هستید حتّی با اينکه با چشم خودتون ديدين هنوز نفهميدين. چی بگم!!!!!!!!!!!!!!!!

نميدونم از کجا بگم. حالم داره به هم مي خوره.

يه شب زنگ زدم مثل هرشب. ولی نميدونستم چه شب شوميه. همش ساکت بود. اين اواخر خيلی ساکت بود. باز من حرف ميزدم. باز نمي گذاشتم سکوت بينمون بمونه. اصلا حرف نميزد. کم کم من هم از حرف زدن و جواب نگرفتن خسته ميشدم و ساکت ميشدم. شده بود حتّی نيم ساعت که نه من حرف بزنم نه اون. اون شب هم هرچی صبر کردم حرف نزد. یادمه حالم خوب نبود. حالم داشت به هم مي خورد. سرم درد مي کرد. ديگه از سکوت خسته شده بودم. متنفّرم از اينکه سوالی بپرسم و جوابی نشنوم. پرسيدم چرا ساکتی...سکوت! چرا حرف نميزنی.... سکوت! چی شده؟ سکوت! راستش ميدونين زياد سوال نکردم چون ميدونستم قرار نيست سکوت رو بشکنه. توی چند شبه آخر بهم ثابت شده بود که سوال کردن بی فايده ست؛ آخرش گفتم اگر نمي خوای حرف بزنی قطع کنم...سکوت!!! ديگه حالم داشت به هم مي خورد از اون وضعيت. بعد يهو سکوت شکسته شد. يه صدای عصبانی: امروز صبح بهت چی گفتم؟؟؟ ها چی گفتم؟؟؟ حالا اون روز صبح من و ايشون 4 ساعت حرف زده بوديم. گفت نه بگو ببينم دومين چيزی که بهت گفتم چی بود. منم که اصلا نميدونستم منظورش چيه گفتم نميدونم. اونم گفت هروقت انقدر برات مهم بودم که کلمه به کلمه ی حرفام يادت بمونه وقتی بهت ميگم اونوقت زنگ بزن!! هروقت يادت اومد بهم زنگ بزن! گوشی رو قطع کرد. من شوکه شده بودم. نميدونستم چه خبره . نميدونستم معنی اين مسخره بازيا که جدیدا در می آورد چيه. گريه م گرفته بود. هرجی زنگ زدم برنداشت...موبایلش هم خاموش بود. حالم بد بود. مي خواستم بميرم. فرداش امتحان داشتم. با همون حال رفتم سر امتحان وقتی خوب گند زدم اومدم بيرون. زنگ زدم. موبايل که خاموش تلفن خونه هم که جواب نميده! مردم از دلشوره و نگرانی. مردم، مردم. می ترسیدم اتفاقی براش افتاده باشه... اشک مجالم نمي داد. داشتم خل ميشدم. تلفن از دستم نمي افتاد. داشتم ديوونه ميشدم. مي خواستم زنگ بزنم سرش داد بزنم بگم اين چه مسخره بازيه راه انداختی اين چه بساطيه اين چند وقته واسه من درست کردی. اين چه اخلاق گنديه که تو با من داری. مي خواست منو بکشه. ميخواست منو زجر بره مثل همیشه. ميدونم. آره ميخواست زجر بکشم. امّا چرا؟؟؟؟ مگه باهاش چيکار کردم به جز اينکه عاشقانه بپرستمش؟ چيکارش کرده بودم جز اينکه زندگيمو گذاشته بودم تو دستاش؟؟؟؟ از ساعت 11 که رسيدم خونه داشتم بهش زنگ ميزدم تا ساعت 6 عصر بالاخره گوشيشو بردشت:

- چيه؟ چيکار داری؟

صداش پر بود از حس بی اعتنایی و یه جوری بود که انگار یه خطایی کردم یا از من طلبکاره! گفتم:

- تو مي خوای منو بکشی؟؟؟

- تو رو بکشم؟؟ نه واسه چی تو رو بکشم! ميخوام خودمو بکشم

- اين مسخره بازيا چيه راه انداختی. اگر ميخوای تموم کنی بگو تموم چرا زجرم ميدی؟

- آره! تموم!

- چی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

باورم نميشد. باورم نميشد که داشت ميخنديد و مي گفت آره تموم ! تموم! همون کسی که تنها نگرانيش اين بود که من برم؟؟؟؟من تنهاش بزارم؟؟ مي خنديد و مي گفت تموم؟؟؟

-همين که شنيدی!!! تموم شد. همه چيز تموم شد!

- چرا؟ مگه من چيکار کردم؟؟؟؟ همه چیز که خیلی خوب بود!

- بگو من چيکار نکردم!! ميدونی چيه من ديگه نمي خوام با کسی باشم ميفهمی؟ نمي خوام. من از همه ی دخترا متنفّرم. حالم از همه ی دخترا به هم مي خوره حتّی تو!

داشتم مي مردم. هيچکس حس من رو نمي فهمه. باورم نمي شد. فکر مي کردم اشتباه ميشنوم. کسی که اونقدر عاشق پيشه بود؟؟؟!!!!!!! نه امکان نداره انقدر ساده بگه حالم ازت به هم ميخوره.

- ..... همه ی دخترا خنگن. همه ی دخترا نفهمن. همه ی دخترا IQ شون زير صفره. هيچی حاليشون نيست. ديگه نميتونم يه دخترو تحمّل کنم!

- مگه چيکارت کردم؟؟؟

- چيکار کردی؟؟؟ بگو چيکار نکردی!!! نتيجه ی کنکور آزاد منو به مامانت گفتی!!!

من يه لحظه کپ کردم! آخه اينم شد دليل؟

- همين؟؟؟؟

- اين کم چيزيه؟؟؟

- چرا بهانه مياری؟؟؟ اين که نشد دليل!!!!!

هرچی ميگفتم 2 تا ميذاشت روش جوابمو ميداد. بهانه ش اين بود که تو نتيجه ی کنکور آزاد منو به مامانت گفتی! من نمي خواستم مامانت بدونه. تو هم بايد حدس ميزدی که من نمي خوام مامانت بدونه!!! چرا حدس نزدی؟ ميدونين حرفاش خيلی غير منطقی بود. داشت دنبال بهانه ميگشت که با من به هم بزنه ولی نميتونست دليل قانع کننده ای اي پيدا کنه.. چون تو اين مدّت هيچ بهانه ای دستش نداده بودم که بتونه بهش گير بده. هيچی جز خوبی از من نديده بود. هيچ بهانه ای نداشت که به هم بزنه. نميدونست چی بگه. کنکور آزادش رو کرده بود بهانه! خيلی مسخره بود. همه چيز خيلی مسخره بود. نميدونم چرا ميخواست به هم بزنه.... يعنی اون موقع نميدونستم!!!!!!!! حتّی اون روز که ميگفت آره همه چيز تموم هم دو دل بود. بعد از کلّی التماس و گريه زاری و تورو خدا نرو:

- باشه نميرم ولی شرط داره

- چه شرطی؟ قبول!

- تا شنبه صبر ميکنم اگر امتحان شنبه رو 20 شدی نميرم!!!!! تازه فقط اون نيست! بايد دور همه ی دوستاتو خط بکشی حتی لیدا و صبا. ديگه با هيچکس نبايد رابطه داشته باشی. چه ایميل چه چت چه تلفن چه رفت و آمد. ديگه هيچ دوستی نبايد داشته باشی. فقط دوستاتو بايد از تو مدرسه و کلاست انتخاب کنی اونم بعد از تاييد من!!!دیگه نباید با مهرداد هیچ رابطه ای داشته باشی حتی تلفن!

بغض کردم... اون داشت بهترین دوستام رو از من می گرفت... به لیدا و صبا که مثل خواهرم بودن و به مهرداد که از برادر به من نزدیکتر بود هم رحم نمی کرد.

- باشه قبول

- ديگه از اين به بعد همونيه که من ميگم. تو حق نظر دادن نداری. حق مخالفت کردن نداری. حق نه گفتن نداری. فقط بايد بگی چشم.

- باشه قبول

- بايد واسه دانشگاه خوب درس بخونی. رتبه ت بايد خيلی خوب بشه در ضمن رشته ی دانشگاهت رو هم من بايد انتخاب کنم. بايد بری زيست شناسی عمومی!!!!!!!

من مردم.... اينو نمی تونستم. من آرزوم اين بود که داروسازی بخونم... حالا برم زيست شناسی عمومی دبير زيست بچه های راهنمايی بشم؟

- نه... اين ديگه نه

- مگه قرار نشد حرف حرفه من باشه؟

- اينو نميتونم.. تورو خدا.. خواهش ميکنم. اين ديگه نه. جون من. جون هرکی دوست داری. نه. تورو خدا...

التماس التماس التماس............ بعد از کلّی خواهش و تمنّا رضايت داد که رشته م رو خودم انتخاب کنم!!!. امّا ميدونين چی شد؟؟ بعد از 2 دقيقه همه ی اين حرفا يادش رفت دوباره برگشت سر اينکه تو به مامانت گفتی من چی قبول شدم! من نميخواستم به مامانت بگی. خودش هم يادش ميرفت دو دقيقه قبل چی گفته. يه بار اينو ميگفت يه بار ميگفت تو يه بار سر من داد زدی. يه بار ميگفت صداتو بلند کردی. يه بار ميگفت آبرومو بردی!! (حالا چطوری من ديگه نميدونم!) و جالبتر از همه این که گفت: تو هییییچ کاری برای من نکردی!!! من! من که زندگیم رو به خاطرش از این رو به اون رو کردم! تو روی همه وایسادم! حرف بهترینهامو به خاطرش انداختم زمین و یه جماعت رو از خودم رنجوندم! تمام زحمات ۷ سال تلاش مامانم رو انداختم دور...میلیونها میلیون به خوانواده م ضرر زدم! می گفت تو هیچ کاری برام نکردی! فقط برای اینکه منت سرش نذاشتم و نذاشتم بفهمه دلیل این کارا اون بوده...درسته که همش رو نمی دونست ولی خیلی چیزا رو می دونست خیییلی!!! اون روز از ساعت 6 عصر تا 4 صبح باهاش حرف زدم.. حرف که نه... التماس... تمنّا... گريه.. خواهش. کارايی که مايه ی شرمندگيمه... کارايی که فقط باعث شد پيشش سبک بشم...خرد شم. غرورم رو سوزوندم... غروری که خيلی وقت بود خودم با پای خودم لگد مال کرده بودم. باورم نميشد که انقدر راحت ميگه تموم. اين نميتونست کسی باشه که واسه من جون ميداد... چی شده بود؟ چرا عوض شده بود؟ چرا ديگه منو نميخواست؟ چرا؟ خداحافظی از اون تلخ تر با کسی نکرده بودم... چند تا حرف زد که هيچوقت از يادم نميره. زخمی که اين حرفای آخرش ايجاد کرد از زخم شمشير بدتر بود. هنوز هم تازه ست... هنوز هم بازه... هنوز هم ازشون خون مياد. هنوز درد ميکنن.... مثلا:

- تو که 2 ماه ديگه داری ميری چه فرقی ميکنه الان بری يا اون موقع (منظور از 2 ماه رو خيلي هاا نمي فهمن چون نميدونن... فقط کسايی که ميدونن قضيه ی ۲ ماه چی بوده  ميتونن عمق حرفش رو درک کنن...اونا فقط ميتونن بفهمن که چقدر اين حرف دردناک بود...مخصوصا اگر با یه لحن بی اعتنا گفته بشه... چه چيزی بدتر از اينکه مرده يا زنده بودنت برای کسی که همه چيزته ارزش نداشته باشه.... کسی که برات يه روزی جون ميداد اما حالا ....)

- گفت: ميخوام به راهم ادامه بدم... ميخوام بهترين باشم.. ميخوام تک باشم... ميخوام کسی بشم که همه ی دنيا من رو بشناسن..... گفتم: با من يا بدونه من؟ گفت: ديگه فرقی نميکنه با تو يا بدونه تو. (شايد هزار بار با هم اين عهد رو کرده بوديم که با هم بريم جلو...با هم بهترين شيم... با هم تک شيم... با هم همه جا رو زير و رو کنيم... کسی که ميگفت فقط اگر تو با من باشی ميتونم به بهترينها برسم حالا ميگفت ديگه فرقی نداره با تو يا بدونه تو... من که ادامه ميدم....تو هم اگر ميخوای تنها ادامه بده)

-... اينو نميتونم بگم... واقعا برام دردناکه حتّی گفتنش به شما. کاش حافظم رو از دست ميدادم و اين آخری برای هميشه فراموشم ميشد...........

- می دونی همیشه اون چیزی نمی شه که ما آدما می خوایم...مگه همون چیزی باید بشه که دل تو می خواد؟؟؟.... این حرفت رو با نفرت تمام بهت پس می دم! همیشه اون چیزی نمی شه که ما آدما می خوایم. مگه نه؟؟؟؟

- خنده، شوخی، خوشحالی، شادی... همه ی اينا تو صداش بود وقتی داشت با من خداحافظی ميکرد. خيلی سرحال شده بود...صداش بود که منو داغون کرد.

- تو هنوز هم با بقيه فرق داری...اگر يه دختر عادی بودی بعد از اينکه باهات بهم زدم تلفناتو جواب نميدادم ولی چون تو فرق ميکنی بهت اجازه ميدم بهم زنگ بزنی (منّت هم گزاشت...شايد هم ميدونست من طاقت نميارم ميخواست زجرم بده امّا چرا؟)

- شاااااااااااااااااااااااااااااید یه روزی در آینده ی خیلی دور برگشتم! ببین زیاد دلت رو خوش نکنی ها! شااااااااااااااااااااید..... اگر وضعت خوب بود وضع منم خوب بود اون موقع شاااااااااااااااااید برگشتم...زیاد امیدوار نباش ولی نا امید هم نباش...(منم گفتم منتظرش می مونم.... چه میدونستم کیه...)

وقتی تلفن رو قطع کردم يه کار خطرناک کردم... هنوز هم که هنوزه دارم عوارضش رو ميبينم... آخرين بار که راجب اين موضوع به کسی مراجه کردم گفتن تا آخر عمر همراهت ميمونه... رفتی ولی يه يادگاری برام گزاشتی!!!

اون روز تموم شد بدون اينکه بدونم چرا... چرا با چند تا بهانه ی خنده دار من رو گزاشت کنار کسی که حاضر نبود من رو با هيچ چيز عوض کنه. هيچوقت باورم نشد که به خاطر نتيجه ی کنکورش بود که رفت!!! خيلی مسخره ست!!!!!! خيلیییییییییییییییییییییییییییییییی!!!!

رفت و فقط ليدا ميدونه تا چند روز بعد از رفتنش چی کشيدم... چرا ليدا ديگه تو رو آدم حساب نميکنه؟ چون با چشمای خودش ديد منو به چه روزی انداختی... چون ميدونه چه يادگاری از تو دارم. فقط هم ليدا ميدونه. وقتی رفت فکر نکرد چه بلايی سرم مياد... شانس اوردم که ليدا بود. شانس اوردم که صبا بود. اونا بودن که نزاشتن کارايی احمقانه تر از اونی که کردم بکنم. اونا بودن که با حرفاشون منو دوباره به انسانيت برگردوندن. بعد از اونا مهرداد خیلی کمک کرد. اونا بودن که بهم فهموندن که اون ارزش اين کارا رو نداره. خيلی ازتون ممنونم. تنها کسايی که تو اون وضع من رو تنها نزاشتن همينا بودن!! کجايين شماها که ادعّای دوستی ميکردين؟؟؟ چرا همتون رفتين؟ چرا خنديدين؟ چرا گفتين بي خيال و خودتونو راحت کردين؟ حالا دارين به دوستي من با ليدا و صبا حسودی ميکنين؟؟؟ بترکه چشم حسود ايشالّا.

يه هفته گذشت... حالم خوب نبود ولی نميتونم بگم بهتر از قبل نبود. چرا بهتر بود... ميتونستم از خونه برم بيرون. ميتونستم بدونه لرزش صدا حرف بزنم. می تونستم اشکامو کنترل کنم. ميتونستم بدونه اينکه ليوان رو بندازم برش دارم. خيلی حالم بهتر بود بابا! يادمه نتونستم طاقت بيارم...به صداش معتاد بودم... هنوز نميدونستم چيکارا کرده... هنوز نميدونستم دليل رفتنش رو... بهش زنگ زدم... بعد از يه هفته صداش رو شنيدم. از تلفن عمومی زنگ زدم. تا صداشو شنيدم دوباره ريختم به هم... حرفای ليدا و صبا و مهرداد يادم رفت. دوباره عاشق شدم دوباره ميخواستم التماس کنم. دوباره ميخواستم به دست و پاش بيفتم. يه جوری حرف ميزد انگار هيچ اتّفاقی نيفتاده.. خيلی سرحال بود. ميگفت خيلی خوبم فقط يکم سردمه....تو چطوری؟ - منم خوبم... ميخواستم خودمو از يه جا پرت کنم پايين. نميتونستم ببينم اون انقدر حالش خوبه و من انقدر حالم بده. باورم نمی شد اونی که یه روز صدامو نمی شنید دیوونه می شد الان یه هفته با من حرف نزده و انقدر قبراق و سرحاله... نميتونستم قبول کنم که رفته... انقدر دستم به شماره موبايلش عادت کرده بود که هميشه اول اشتباهی شماره ی اونو ميگرفتم به هرکس که ميخواستم زنگ بزنم. دوباره صداش ديوونم کرده بود. شب که رفتم خونه دوباره بهش زنگ زدم. اين بار يه جای شلوغ بود. اصلا با من حرف نميزد همش با بقيه حرف ميزد. من هم گفتم اگر بد موقع زنگ زدم قطع کنم؟ انتظار داشتم مثل قديما بخنده و بگه نه چرا قطع کنی صبر کن الان مي پيچونمشون ميام باهات حرف ميزنم... امّا اين بار گفت آره اگر ميشه بعدا زنگ بزن. اون موقع بود که جريان هفته ی قبلش يادم اومد و دوباره قاطی کردم.

زياد توضيح نميدم... اون برای اينکه ليدا رو دوباره مثل قبل به سمت خودش بکشونه (چون ليدا بعد از اينکه با من به هم زد ديگه باهاش حرف نزد) يه ایميل بهش داد و با يه سری بهانه های چرت و پرت... يه عالمه آه و ناله و مظلوم نمايی دلش رو به دست اورد (ليدا هم که ساده) يه جوری آه و ناله کرده بود که دل سنگ هم براش آب ميشد چه برسه به ليدا که خيلی احساساتيه. من از اين ایميل خبر نداشتم. ليدا فقط بهم ميگفت که يه ایميلی بهش داده که دليل اصلی رو تو اون گفته و واقعا حق با اون بوده... من خيلی عصبانی شدم مخصوصا وقتی لیدا گفت تاکید کرده که لیدا به من نگه دلیلشو!!!... شاید چون نمی خواست ذاتشو بشناسم!!! در ضمن کسی که اون باهاش به هم زد من بودم نه ليدا. کسی که بهش ظلم شد من بودم نه ليدا. کسی که تيکه تيکه شد ذره ذره مرد من بودم نه ليدا. کسی که باهاش بازی شد من بودم نه ليدا!!! چرا دليلشو به ليدا گفته بود؟؟! هرکاری کردم ليدا بهم نميگفت. فقط ميگفت به خاطر ... نبوده! (... اسم يه دختره که من خيلی بهش شک داشتم. بيش از حد مجاز با هم گرم صحبت ميکردن. خود اون هم يه حرفايی زده بود و يه کارايی کرده بود که من بيشتر به ... حسّاس شده بودم و همش فکر ميکردم ... دليلشه) با اينکه ليدا گفت دليلش ... نبوده من باور نميکردم. تا اينکه يه چيزی گيرم اومد که شک من رو به يقين تبديل کرد... اين شد که تو يه وبلاگی که قبلا داشتم هرچی تونستم بارش کردم مثلا گفتم واقعا انتظار نداشتم تو منو به يه کسی که سرش به تنش نمی ارزه بفروشی...چطور تونستی... مگه من چيم کمتر بود؟؟؟... از اين حرفا ....

چند وقت بعد يه ایميلی ازش به دستم رسيد که پشيمونم برگرد از اين حرفا... من نميدونستم چه خبره... واقعا خوشحال شدم.. ميخواستم بدو بدو برگردم... اينجا بود که ليدا نجاتم داد... دلش برام سوخته بود... ایميلی که اون بهش فرستاده بود رو برام فرستاد... نميگم توش چی بود... نوشته هاش رو تو کامپيوتر save کردم. خيلی دلم مي خواد بذارم اینجا خیییییيلی.... ولی ميگن خيانت در امانت گناه کوچيکی نيست... با اينکه دارم مي ميرم که بهتون بگم که تو ایميلش چيا گفته بود.... چيا گفته بود از منی که برام جون ميداد... چيا گفته بود پشت سر من همون کسی که الان نشسته و داره تو وبلاگ خودش برام "عشق من، عشق من" ميکنه و یه جوری حرف می زنه انگار من ولش کردم رفتم... چيا گفته بود اون نامردی که انقدر مظلوم نما بود و انقدر ماهرانه دروغ ميگفت که کسی حتّی فکرشم نميکرد همچين حرفايی بتونه از دهنش در بياد... خط به خط که ميخوندم انگر یه چاقويی که به زهر آغشته هست رو تو قلبم ميکردن. نفسم بند اومده بود. سرم درد گرفت دوباره. هیچوقت به اون شدت نشده بود. ميخواستم بميرم ....از درد، از ناباوری، از احساس بدبختی.... ميخواستم بکشمش. چنان نفرينش کردم که حتما دامنشو ميگيره. خدايا کاش وجدانم اجازه ميداد که حرفاشو بذارم اينجا... خدايا دارم ميميرم... ميخوام همه بدونن... ميخوام همه بدونن اين آدم که خودش رو جاي پاکترين و مهربونترين آدم روی زمين جا زده کيه... خدايا ميخوام بدونن نميتونم تحمّل کنم. يه جاش خیلی راحت گفته بود: برام فقط اين مهم بود که ديگه رزایی نباشه... ديگه نمي خواستم رزايی وجود داشته باشه. حاضر بودم هر کاری بکنم هر کاری... شما معنی اين حرف رو نميفهميد... شما اگر اون ایميل رو از اول تا آخر ميخونديد ميفهميديد. امّا الان هيچ انتظاری از شما ندارم.

وقتی ایميلشو خوندم يه احساسی تو من به وجود اومد... حس تنفّر... حالت تهوع... حالت تهوع از پسر...از اون از خودم که آینده م رو پای یه آدم فوق العاده ........ باخته بودم. حالت تهوع از جنس مذکّر. حالت تهوع از اون که چقدر مارمولک بود و من نميدونستم! چه کارا چه چيزا چه فکرا... حالا اينی که ایميل داده بود پشيمونم هم قضيه داشت! نگو ... ناراحت شده بود از اينکه بهش گفته بودم کسی که سرش به تنش نمی ارزه... تصميم گرفته بود من و اون رو آشتی بده. اون رو مجبور کرده بود به من ایميل بزنه با اينکه اون خودش رغبتی به انجام اينکار نداشت. توش گفته بود برگرد، خواهش ميکنم.. ببين غرورم رو زير پام گزاشتم! ... اون به اين ميگفت غرور زير پا گزشتن!!!! به اين!!!!! واقعا چه زحمتی کشيد. زنگ زدم بهش گفتم که برنميگردم...با تنفّر تمام گفتم... ایميلش مي اومد جلوي چشمم. خودش هنوز نمی دونست ایمیلش به دستم رسیده. اونم گوشی رو قطع کرد!!! مثل این طلبکارا!!! از اينکه کسی گوشی رو روم قطع کنه متنفّرم... بگذريم گذشت و گذشت من هر روز حالم بهتر از ديروز ميشد چون هروقت دلم براش تنگ ميشد ميرفتم سر ایميلش و بعد به قدری ازش متنفّر ميشدم که برق نفرت تو چشمام معلوم بود. يه مدّت بعد دوباره يه ایميل ديگه ازش گرفتم که ميگفت برگرد.. اين بار هم به اجبار ... ایميل داده بود (نپرسين اينا رو از کجا ميدونم اينا همه با مدرک بهم ثابت شده) در ضمن چند تا offline هم از ... گرفتم که ميخواد با من حرف بزنه. جواب ایميل اونو ندادم ولی با ... قرار گزاشتم. خيلی رک شروع به صحبت کرد. داستان رو طوری تعريف کرد جوری که من باور کردم اونا واقعا فقط دوستای معمولی بودن! وسوسه شدم که برگردم... ميخواستم اوّل به عنوان يه دوست معمولی باهاش برگردم. حتّی زنگ هم زدم و حرف هم زديم و همه چيز خيلی خوب پيش رفت.... شب که شد دوباره با ...حرف زدم... نميدونم چی شد... نميدونم چه حرفی شد. نمی دونم چی گفت فقت يهو احساس کردم که ... هيچی از اون و کارايی که اون با من کرده رو نميدونه! احساس کردم کسی که ... ازش حرف می زنه و یه جوری حرف می زنه که انگار از من بهتر میدونه یه کس دیگه س.... نميدونم چی شد و چطور شد ولی ميدونم که يه سری از نوشته های تو ایميلشو بهش فرستادم... 5 دقيقه حرف نزد... بعد یهو لحنش به کلی عوض شد... گفت ميدونی... ديگه نميتونم نگم!!! من تعجب کرده بودم..فکر ميکردم همه چيز گفته شده...تو همين فکر بودم که ... گفت اگر نگم عذاب وجدان ميگيرم... باورم نميشه که اون اين حرفا رو به تو زده...نميتونم يه دخترو ببينم که با همچين آدمی که همچين حرفايی بهش زده برميگرده! (دقت داشته باشین که ... اومده بود ما رو آشتی بده و تقریبا هم موفق شده بود!) اگر چيزی بشه من خودم رو مقصّر ميدونم...ديگه نميتونم بهت نگم... حداقل اينا رو هم بدون و بعدا برگرد، اينطوری من عذاب وجدان نميگيرم که بهت نگفتم!! اينجا ... بود که من رو نجات داد... گفت اومده بود ما رو آشتی بده چون بهش بر خورده بود که بهش گفتم "کسی که سرش به تنش نمی ارزه!" و اینکه می خواست اون دست از سرش برداره!!! از اول رابطه شون برام شروع کرد تعريف کردن. ساعت ها حرف زدیم.... خدايا چقدر حالم بد شد...چند صد بار چشمام سياهی رفتن؟ تازه خيلی چيزا رو هم بعدا گفت...

اون پسر ميخواست با ... دوست شه امّا حيف که ... دوست پسر داشت و رابطه شون جدّی بود و دوست پسرش هم دوست داشت! حيف... واقعا حيف!!! من ديده بودم که تو کامنت وبلاگ قربون صدقه ميرن... به اون گفته بودم به ... بگه تمومش کنه!فکر می کردم کرم از اونه!!! اصلا نمی تونستم تصور کنم که همه ی اینا از او پسره! حالا ببينين که اون به ... چی گفته بود: - ... جون ديگه تو کامنتا با اون لحن صحبت نکن - چرا؟؟ - آخه رزا خیلی حسّاسه! ببين من پشت تلفن چقدر قربون صدقه ت ميرم! خب تو هم به جای کامنت حرفاتو بيا اينجا بزن! ... بعد به من ميگفت به ... تذکّر دادم ولی نمي فهمه ديگه چيکارش کنم! دختره کرم داره!!!! ... تذکّر!!! قربون اون تذکّر برم من! من خيلی چيزا برای ... تعريف کردم. ... اونو نشناخته بود... باورش نميشد واقعا اين کارا رو کرده باشه....وقتی بهش گفتم راجب ... چيا به من گفته حالت شوک رو تو صداش حس ميکردم. حالتی که باورش نميشد که اون پسر پشت سر ... که انقدر نازشو ميکشيد قربون صدقه ش ميرفت اومده باشه به من همچين حرفایی زده باشه... به مرور زمان من هم فهميدم که اون پسر راجب من چه چرت و پرتايی به ... گفته بوده!... من رو برای ... غول کرده بوده و ... رو برای من! يه جوری حرف زده بود انگار من آدم بديم و دارم همش اذيتش ميکنم اونقدر که ... واقعا از من بدش میومده و می گفته این که انقدر آدم بدیه باهاش به هم برن ولش کن بابا الکی خودتو اذیت می کنی... اونم می گفته آره آره همین کارو می خوام بکنم!!!! بعد شبش میومد واسه من عاشقم عاشقم می کرد..... حالا بگذريم خيلی حرفا بين من و ... رد و بدل شده که گفتنش تا ابد طول ميکشه... چند تا حرف ... بهم زد که قلبمو سوراخ سوراخ کرد اونا رو ميگم فقط:

- ... ميگفت که اون پسرو فقط در حد دوست معمولی دوست داشته...هرچی باشه خودش با يه پسری چند ساال بود که دوست بود و خيلی دوستش داشت. گفت همش احساس ميکرد که حس اون پسر فرق ميکنه... يه بار ازش پرسيده بوده که احساس اون پسر راجب ... چيه؟ جوابی که شنيده بود : يه چيزی بين دوست داشتن و عشق بيشتر متمايل به عشق (چه رمانتیک و پروانه ای)

- اون بعد از يه مدّت که از اومدن من به ايران گزشته بود به ... گفته بود که ناراحته که من اومدم ايران...گفته بود کاشکی نمي اومد ايران چون واسه من ديگه فرقی نميکنه... من...من که به خاطر اون همه ی زندگيم رو تو کانادا ول کردم و اومدم ايرااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااان

- اون يه کاری کرده بود که ... از من بدش بياد... از من پيشه ... يه غول ساخته بود! ... به من ميگفت ميمون... امّا اون چيکار ميکرد؟؟؟ باهاش ميخنديد!!! ... منو مسخره ميکرد امّا اون بجای اينکه به قول خودش از عشقش دفاع کنه باهاش همراه ميشد...حتّی خودش هم به اين مساله اشاره کرده تو وبلاگش... مگه نه اينکه يه عاشق ميزنه تو دهن هرکسی که به عشقش بد ميگه؟؟!!! پس چرا داری ادّعاي عاشقی ميکنی مجنون قلّابی؟؟!!!!! در ضمن قبل از اینکه شما تشریف بیارین بگین به من می گفته میمون (با سانسور کردن خنده های خودت باهاش راجب میمون بودن من) قبلا ... به من گفته بود همه ی اینارو... متاسفانه اون مثل تو از اعتراف به کارایی که کرده نمی ترسه!!!

- حرف ... براش بيشتر اعتبار داشت تا حرف من... چقدر سر سربازی و دانشگاه اون من حرص خوردم... چه شب هايی که تا صبح کمکش نکردم... راه حل جلوش نذاشتم. چه شبهايی که تا صبح باهاش بحث نکردم... باز هم ميخواست کار خودش رو بکنه... امّا ... 2 ساعت فقط 2 ساعت باهاش حرف زد عوض اون همه شب بيداری های من...حرص و جوش خوردن های من.... نگران بودن من... همون حرفی رو زد که من ميزدم... 2 ساعت و يهو آقا تصميم گرفتند ادامه تحصيل بدن و سربازی نرن. با 2 ساعت صحبت با ... و تمام شب تا صبح بيدار موندنای من کشک!!!!!!!!!!

- يه بار به ... زنگ زده بود، ... ميگذارتش سر کار. اون مي پرسه چرا انقدر خوشحالی؟ ... ميگه: دارم نامزد ميکنم اون يهو صداش مي لرزه: با کی؟؟؟... بعد شروع ميکنه به گريه کردن............ ...: داری گريه ميکنی؟؟؟بابا شوخی کردم! اون: اين چه شوخی بود؟؟؟ تو نميگی من قلبم ضعيفه؟ تو نميگی من سکته ميکنم مي افتم ميميرم؟ تو چرا يه ذره به فکر من نيستييی؟؟؟؟ ...........واقعا اينجا دلم برای خودم سوخت. خيلی دلم برای خودم سوخت. احساس کردم آدم بدبختيم.

- چرا تا با من به هم زدی بدو بدو زنگ زدی به ... و با افتخار گفتی آره به هم زدم باهاش! آخه اینم افتخار داره؟؟؟؟؟

- خيلی چيزا.. خيلی چيزا هستن... امّا من خسته شدم. شما هم خسته شديد.

از منّت گذاشتنش براتون نگفتم. از دروغاش براتون نگفتم... از دورويي هاش براتون نگفتم...نگفتم که صبح قربون صدقه ی ... ميرفت و شب واسه من عاشق پيشگی ميکرد. نگفتم خيلی چيزا رو نگفتم. از قول و قراراش نگفتم. از بد قولی هاش نگفتم. از پيچوندناش نگفتم. از تلفن قطع کردنش نگفتم، از پشت خط موندن وقتی داشت با ... حرف ميزد نگفتم. زنگ ميزدم گوشی رو برنميداشت از نگرانی تا صبح نمي خوابيدم بهش زنگ ميزدم گوشی رو برنميداشت از دلشوره مي مردم...روز بعدش ميگفت برادرم خونه ی ما بود نميشد حرف بزنم....نگو داشته با ... تا صبح حرف ميزده و من پشت خط بودم. اون من رو فروخت اونم نه به یه نفر... نه به یه چیز.... به هزار تا چیز..به هزار نفر. به خودش، به برادرش، به لیدا (می دونی کی من رو به کسی که از خواهر بهم نزدیکتر بود فروختی؟؟؟ همون موقعی که گفتی فقط می خواستم رزا نباشه اما دلم خوش بود که وقتی رزا می ره کنار لیدای من که هست...اون که هست... اون که بودنش مثل بودن رزا دردسر درست نمی کنه...لیدای مهربون من که هست........می بینی؟؟؟ایمیلت رو حفظ کردم!!!!) ، به ... ، به راحت طلبیش، به ضعفش، به ترسش و خیلی چیزای دیگه.

با چه رويی اومدی ميگی برگرد؟ با چه رويی جوری حرف ميزنی که خودتو بی گناه نشون بدی و من رو گناهکار؟؟؟ با چه رویی هنوز از من شکایت داری؟؟؟ بابا عجب حوصله داری که بازم گله داری چرا تو انقدر پررويی... چرا از دروغ گفتن خسته نميشی. از کجا انقدر خوب مظلوم نمايی رو ياد گرفتی؟ کجا انقدر قشنگ بهت ياد دادن که تقصيرا رو انقدر زيبا بندازی رو دوش کس ديگه ای؟ چطور روت ميشه به من بگی بی وفا؟؟؟ چطور روت ميشه بگی اون رفت؟؟؟؟؟! من رفتم؟؟؟؟ چطور روت ميشه بگی اون منو تنها گزاشت!!! چطور روت ميشه بگی من قول و قرارهامونو زير پام گزاشتم تویی که به من با خنده گفتی ديگه فرقی نميکنه با تو ادامه بدم يا بدونه تو، ولی بدونه تو رو ترجيح ميدم!!!!!!! هر روز ایميلت رو ميخونم هر روووووووووز!! هرروز با ... حرفاش رو مرور مي کنم هر روز. ميخوام هيچوقت فراموش نکنم چه موجودی بودی ميخوام هميشه ازت متنفّر باشم می فهمی؟؟؟؟؟؟ هميشه!

چرا نميشه خوبم ميشه!!!! فقط بايد اون ويژگي های خوب رو پرورش داد همين. همين. همين!!! ويژگي های بد رو نميشه از بين برد ولی به جاش ميشه آدم خوبی رو در خودش پرورش بده تا حدی که ديگه اون بدی ها به چشم نيان و ديده نشن. برای جبران هيچوقت دير نيست برای خوب شدن هيچوقت دير نيست برای توبه هيچوقت دير نيست برای انسان شدن هيچوقت دير نيست...هيچوقت!!!!!!!!!!!!!!!!!

من این آهنگو خیلی دوست دارم... خیلی قدیمیه ولی من هییییییچوقت ازش خسته نمی شم.

empty spaces fill me up with holes

distant faces with no place left to go

without you, within me, i can find no rests

where i'm going....is anybody's guess

i've tried to go on like i never knew you

!!!!!i'm awake but my world is half sleep

i pray...For This Heart to be UNBROKEN

but without you all im going to be is....INCOMPLETE

......

voices tell me i should carry on

!!!!but i am swimming in an ocean all ALONE

...baby, my baby

its written on your face

you still, wonder....if we made a big mistake

...

i've tried to go on like i never knew you

i'm awake but my world is HALF SLEEP

i pray for this heart to be UNBROKEN

but without you all i'm going to be is.... INCOMPLETE

i dont mean to drag it on

!!!but i cant seem to let you go

....i dont wanna make you face this world alone

.....wanna let you go (alone)l

i've tried to go on like i never knew you

i'm awake but my world is half sleep

i pray for this heart to be unbroken

but without you all im going to be is...INCOMPLETE

.......Incomplete

Incomplete by Backstreet Boys

دلم برای دلی تنگ می شود گاهی...

هر بار كه او را مي ديدم ، ساعتها گريه مي كردم!!! آخرين بار كه بسراغش آمدم ، ديوانه وار مي خنديدم !! وقتي حالت استفهام را در نگاهش ديدم ، با طعنه گفتم : تعجب مكن كه چرا مي خندم ، من ديگر آن زن سابق نيستم !! بس بود هرچه تو قاه قاه خنديدي ، و من هاي هاي گريستم!... تازه حرفم را تمام كرده بودم كه يكباره قطره اشكي سرگردان ، در گوشه ي چشمانم لنگر انداخت. با طعنه گفت : بنا بود گريه نكني . پس اين قطره اشك چيست ؟! اشك را با دست پاك كردم و گفتم : اين ؟ اين قطره ، اشك نيست !!نقطه است ! ميفهمي ؟ (نقطه) !! اين آخرين نقطه ايست كه به آخرين جمله ي آخرين فصل كتاب ايمانم ، به عشق مردان ، گذاشتم ! من ديگر به هيچ چيز مردان ايمان ندارم !... جز .. به يكپارچگيشان در نامردي !...

دلم برای دلی تنگ می شود گاهی...

پسرها نامردن. چه پدرت باشن چه شوهرت باشن چه دوست پسرت باشن چه دوستت باشن چه برادرت باشن چه پسرت باشن چه پسر خاله ت باشن چه پسر عمّه ت باشن چه پسر دايی ت باشن.... تنها جنس مذکّری که تو زندگی من بوده که معصوم بوده و خا‌‌ئن نبوده داييم و پدر بزرگم بودن که به ترتيب به فاصله ی 5 سال وسايلشونو جمع کردن و رفتن اون دنيا. البته اونها هم شايد شوهر خوبی نبودن... شايد اونا فقط دايی و پدر بزرگ خوبی بودن....

دلم برای دلی تنگ می شود گاهی...

چه برفی مياد بيرون.... انقدر شديده که چيزی معلوم نيست... درسته که اونقدر که بارون رو دوست دارم برف رو دوست ندارم ولی من کلّا هرچيزی که از آسمون بياد رو دوست دارم. مهم اين نيست که اون چيز چی هست... مهم اينه که داره از آسمون مياد. آسمون رو خيلی دوست دارم. اصلا وقتی سرمو بلند مي کنم آسمون رو نگاه ميکنم ميرم تو يه دنيای ديگه. بعضی وقتا همه ی غم و غصّه ها يادم ميره.... بعضی وقتا هم همه چي يادم مياد. ابرها رو هم خيلی دوست دارم. خوب هرچی باشه اونم جزو آسمونه ديگه نه؟ ... از خورشيد خوشم نمياد...احساس ميکنم همش ميخواد خودنمايی کنه... من از خودنمايی متنفّرم. هی مي خواد بگه زور من بيشتره... انقدر که هرکی به من نگاه کنه چشماش ميسوزه. انقدر که هيچ فضاپيمايی نميتونه بياد نزديک من. هی مي خواد منّت بزاره.... هی ميگه ببين اگر من نبودم چی ميشد؟؟؟ ببين اگر من نبودم گياها نبودن آدما نبودن هيچ چيزی زنده نمي موند!!! پس الان همه ی شما به من مديونيد. من قدرتمندترينم! کلّ زمين رو من گرم ميکنم!...اما ماه بی ادعاست...میاد و میره و ادعایی هم نداره... حتی اعتراف کرده که از خودش نور نداره. ماه همیشه راست می گه... اگر دروغگو بود می گفت نور و زیباییش از خودشه.... ميدونين من نميگم خورشيد اينکارا رو نميکنه و واقعا به اون وابسته نيستيما... فقط دارم ميگم قشنگي کار به اينه که آدم يه کار خوب بکنه ولی به کسی نگه. سعی کنه کسی نفهمه. منّت نزاره. از خود راضی نباشه. خودنما نباشه! کسی که از ته دل يه کار رو انجام ميده و نيتش پاکه و فقط هدفش از اينکار اينه که يه سودی برسونه يا به کسی کمک بکنه هيچ نيازی نداره که همه جا داد بزنه که ببينين من بودم! من کردم! اينا کار منه! همه بدونين که من بودم! من فداکارم! من از خود گذشته م! من ايثار کردم! اين من بودم که باعث شدم به اينجا برسيد.... خوب اين آدم فقط برای خودنمايی اين کار رو کرده مگه نه؟ يا در هر صورت قصدش فقط کمک نبوده! اگر نيتش فقط انجام شدن کار بود بعد از اينکه اون کار انجام شد نيازی نداشت به بقيه بگه نه؟ خودش که ميدونست پس همین بس بود!!!!

دلم برای دلی تنگ می شود گاهی...

سلام دوستای خوبم.

وای چقدر حالم گرفته ست! فردا يه امتحان خيلی ناجور دارم.... مطالبش زياد سخت نيست يعنی همش حفظيه ديگه... فقط مساله اينه که ما از اول سال لای اين کتاب رو باز نکرديم يعنی معلمه تخته گاز فقط درس داده. نه امتحان گرفته نه چيزی. اينه که برامون خيلی سخته... خدا هم که انگار ديگه ما رو دوست نداره که يه برفی نازل کنه که ما تعطيل شيم امتحان عقب بيفته. الان ساعت نزديک يک نصف شبه و من هنوز به نصف هم نرسيدم. حساب کردم ديدم بايد تا ساعت 5 صبح بخونم تا تموم شه. 1 ساعت ميتونم بخوابم. خدا به خير بگذرونه ايشالّا! اتّفاقا درس دينی هم هست!

خب من زياد حرف نزنم ديگه نه؟ برم سر درسم. راستی از اين به بعد آخر پست هايی که مي گذارم مي خوام هميشه يکی از آهنگايی که خيلی دوست دارم هم بزارم. اسم خواننده و آهنگ هم ميزارم که اگر خوشتون اومد دانلود کنين.

فعلا خداحافظ

سلاااام دوستای گلم!!! حال شمااااا؟؟؟ احوال شمااا؟؟؟

آقا امروز اومدم اينجا که براتون يه خاطره بذارم که قرار بود خيلی وقت پيش بذارم ولی خب تا الان فرصت پيدا نکرده بودم. اين خاطره رو دارم ميذارم اينجا چون می خوام اون روز رو فراموش نکنم. البته خوب همش رو که نميشه بگم که! بعضی از چيزا رو مجبورم به دلايلی حذف کنم.

جمعه پيش رفتم خونه ی يکی از دوستای خوفم که خيلی دوسش دارم (لاله رو ميگم) قرار بود از صبح برم خونشون که از شانس گند ما من اون روز صبحش امتحان داشتم. اين شد که خيلی دير رسيدم خونشون. حالا فقط امتحان من نبود که اينطوری وقت تلف کردا! از شانس خوب من خونه ی لاله کرجه. حالا اونم هيچی کرج که دور نيست... ترافيک خيلی جالب بود!! هيچوقت وقتی ما مي خواستيم بريم کرج تو ترافيک نمي مونديما! همين اون روز که من ديرم شده بود زود مي خواستم برم خونشون اين همه ترافيک بود. حالا من هی دارم بال بال مي زنم که ديره و تا برسيم بايد برگرديم. آخه مامانم هم خيلی زود مي خواست بياد دنبالم!!!! گفته بود ساعت 8 مياد!!! تازه اونم با کلّی چونه زدن که تو رو خدا جون من يه کم بيشتر تو رو خدا! خلاصه اينطوری به ساعت 8 رضايت داده بود. می گفت زشته آدم تا اینوقت شب خونه ی مردم باشه حالا اين وسط ما تو جادّه کرج گير کرده بوديم اين لاله هم هی زنگ ميزد مي گفت من ميدونم شما گم شديم کجايين بيام همونجا! هی من ميگم باباا گم نشديم به خدااا! هی اون مي گفت نه! من ميدونم! شما گم شدين! کجايين؟؟؟ وااااای حالا بيا بهش ثابت کن که ما گم نشديم!

خلاصه! بالاخره ما خونه ی لاله رو پيدا کرديم! البته آدرسم يکم لنگ مي زدا ! اسم خيابونشونو يه چيز ديگه گفته بود! اصلا همين بود که انقدر مطمعن بود ما گم مي شيم. يه غلطي هم کرديم از يه خانومه که داشت آشغال مي گذاشت دم در پرسيديم فلان خيابون کجاست...! آقا پدر ما رو در آورد! گفت نميدونم ما هم گفتم باشه مرسی خيلی ممنون هی دوباره مي گفت ببیييين من نميدونم!!!! هی ما مي گفتيم باشه!!!!! هی اون مي گفت اه مي گم نميدونم!!! ببا نميدونمممم!!! نداريم اصلا همچين چيزی! ميگم نميدونم!!! بيچاره مشکل اعصاب داشت انگار! آخرشم گم شديمو لاله اومد همونجايی که ما گم شده بوديم (يعنی دقيقا جلوی خونشون يه قدم اون طرف تر! لاله فقط زحمت کشيد اومد دم در!) حالا از اينا بگزريم!!! ناهارو بگوووو... تا رسيديم مامانش ميزو آماده کرد واسه ناهار. چه ناهاريم بود... 100 رقم چيده بودن. نمي دونستم انقدر آدم مهمّيم!! ماشالله هزار ماشالله خیلی هم خوشمزه بود! من از يکی از غذاها بيشتر خوردم... اگه گفتين چی؟؟؟ ليدااااا اگر گفتی چیییيی!!!؟؟ ليدا من نگرانتم مي ترسم الان حسوديت شه نفرينم کنی... آقا زرشک پلويی خوردیییییيم که اگر ليدا اونجا بود ديس برنج رو غارت مي کرد!!! اگر يه دونه برنج به ما مي داد!!! خلاصه يه شانسی آوردم من که ليدا اونجا نبود زرشک پلو رو غارت کنه وگرنه به من هيچی نمي رسيد!! ماکارونی هم که من کلّا خيلی دوست دارم هم ميل کرديم که اونم مثل بقيه چيزايی که رو ميز بود خوشمزه و لذيذ بود.(دل همتون آب شه) من هميشه عاشق اين تيکه ی ناهارو شام مهمونيام مخصوصا وقتی خيلی گشنمه (مثل اون روز)

بگذريم! بعد از ناهار کلّی حرفيديمو خنديديمو يه مقدار شيطنت کرديمو..........قرار بود يه کاری انجام بديم که هم حوصله مون سر نره هم هيجان داشته باشه هم جالب باشه.......!(من ديگه به يه دليلی نمي گم چه کاری بوده...بدبختی اینه که دليلشم اگر بگم تابلو ميشه چه کاری بوده، با اينکه خيلی دوست دارم بهتون بگم که شما هم لّذت ببرين و کلّيم بخندين (مخصوصا لیدا!! شک ندارم اگر بهت بگم تا فردا صبح می خندی!) ولی متاسّفانه صلاح بر اينه که اينجا نگم! ولی خدايی از اون ايده های خيلی ناب بود!!!) وقتی پای عملش رسيد ديديم به خطرش اصلا نمی ارزه..........!!! آخه لاله گفت اگر پليس ببينه پدرمونو در ميارن (شلّاق و يه مقدار زنداني و جريمه نقدي و....از این چیزای جزیی) بعدشم اين نقشه ای که ما داشتيم پياده کردنش تو يه جای خلوت که کسی نيست با اينکه ديگه خطری نداشت اصلا مزّه نداشت... مزّه ش به اين بود که مردم ببينن و اگر پليس هم ديد ديگه خيلی عالی مي شد ولی اومديم و قبل از اينکه ما صحنه ي جرم رو ترک کنيم و بزنیم به چاک پليسه مي ديد!!! اونوقت بيچاره مي شديم. ديگه کلّا اينطوری شد که بي خيال شديم ولی همون موقع که داشتيم همه چيزو آماده ميکرديم و تصور می کردیم چی می شه کلّی خوش گذشت که همون برامون کافی بود. ديگه گفتيم چيکار کنيم چيکار نکنيم و اخرش گفتيم بريم بيرون بگرديم. چقدر من خوش شانسم! اخه تا پامونو گزاشتيم بيرون شروع کرد برف اومدن!!! يه برفی مي اومدا! برف و باد هر دو با هم. هوا هم يهو خيلی سرد شد. رفتيم تو يه کافی شاپ که هم گرم شيم و هم يه چيزی بخوريم. حالا فکر کن چی سفارش داديم که گرم شيم؟؟!!! بستنی!!! اونم قد هيکلمون! پدرمون در اومد تا اونو خورديم. البته اگر ليدا جاي من نشسته بود کلّ اون بستنی کار 2 دقيقش بود. آخییی يادش بخير که اون موقع ها وقتی با هم حرف مي زديم تو از بس دهنت يا پر از زرشک پلو بود يا بستنی که نمي تونستی حرف بزنی! نه زرشک پلو به من ميدادی نه بستنی!!! خسيس!! دلم يهو واسه اون موقع ها تنگ شد! خب مي گفتم آقا ما تو کافی شاپ نشسته بوديم فضا هم که خيلی رمانتيک بود و اينا ()منو لاله هم که داشتيم همش با هم حرف مي زديم. من تو Menu رو نگاه کردم ديدم يه جا نوشته قهوه ترک 1200 تومن يکم پايين تر نوشته Turkish Coffee ٬ ۱۵۰۰ تومن. بعد يهو خندم گرفت گفتم وا اين چون انگليسی نوشتنش 300 تومن رفته روش؟؟؟ لاله گفت بپرسيم چه فرقی دارن ببينيم چی ميگه! خلاصه پسره اومد که سفارش بگيره که لاله پرسيد ببخشيد آقا اين قهوه ترک با Turkish Coffee چه فرقی داره؟؟؟!!! بعد پسره يه خرده من من کرد گفت  Turkish Coffee به زبان بلغاری يعنی قهوه فرانسه! پس قهوه ترک قهوه ی ترکه ولی Turkish Coffee قهوه بلغاریه!!! اصلا انقدر چرت و پرت گفت که حد نداره! منو لاله که فقط مي خنديديم. آخرشم گفتيم باشه بابا فهميديم مرسی زياد به خودت فشار نيار يه وقت يه طوريت ميشه مي افته گردن ما!!! پسره رفتو ما نشستيم که بستنيمونو بياره که 2 تا پسرو يه دختر اومدن نشستن بغل ميز ما. ما هم گفتيم گوش کنيم ببينيم چی ميگن يه کم بخنديم! نا کسا انقدر يواش حرف مي زدن ما گوشمونم مي چسبونديم دم دهن دختر و پسره نمي فهميديم جريان چيه... بعد اصلا اون يکی پسره اون وسط بوق بود. حوصلش هم سر رفته بود هی به ما نگاه مي کرد. هی اين لاله مي خواست برگرده يه چيزی بهش بگه هی من مي گفتم نه بابا بي خيال شر درست نکن دعوا راه ننداز...خلاصه قهوه ی اين 3 تا رو اوردن.(فکر کنم Turkish Coffee ... اوخ ببخشید قهوه بلغاری سفارش داده بودن) پسره همونجوری که داشت به ما نگاه ميکرد و منم داشتم اين حرفا رو به لاله مي زدم اومد شکر بريزه تو قهوه ش.. همون موقع لاله چپ چپ بهش نگه کرد که يعنی روتو بکن اونور ديگه بچه پررو ! آقا پسره همه ی شکر رو خالی کرد رو ميز اصلا هم نفهميد!!! بدبخت همچین گل از گلش شکفته بود که یه دختری نگاهش کرده که حد و اندازه نداره! (خیلی بی جنبه بود! البته پسر جماعت کی با جنبه تشریف دارن!!! البته با عرض معذرت!) به قدری با مزّه شکر رو پاچيد اينور اونور که ما ديگه اصلا نتونستيم جلوی خودمونو بگيريمو کلّی خنديديم. يه لحظه دلم براش سوخت بدجور ضایع کرد خودشو. حالا بچه پر رو از رو هم نمي رفت! اگر همون موقع از اونجا نمي رفتيم حتما قهوه رو هم مي ريخت رو لباسش! خلاصه به نفع خودش شد ما از اونجا رفتيم. رفتيم بيرون ديديم هوا بدتر شده. لاله گفت بريم يه پاساژ هم مغازه ها رو ببينيم هم گرم شيم. رفتيم سوار تاکسی شديم که بريم پاساژ. رسيديم اونجا و پياده شديم رفتيم تو که يهو ديدم پاساژه سربازه!!! گفتم لاله اينجا که سربازه که اينجا مي خوايم گرم شيم؟؟؟ راستی يه چيزی... من اون موقعی که با لاله رفتم تو کرج بگردم متوجّه چند تا چيز خيلی جالب شدم. يکی اينکه پسراي کرج خيلی با ادب تشريف دارن و برای زن احترام خاصی قایل هستن! يعنی امکان نداره رد شن و سلام نکنن!!! حالا اون که هيچی شمارهاشونم که هميشه رو کاغذ آماده نوشتن که هر خانومی احتياج به کمک داشت بهشون زنگ بزنه که اينا مثل ZORO الساعه خدمت برسند و کمکشون کنن (کمک اينجا ميتونه معني (ببخشيدا!) خر حمّالی هم بده) ولی پسراي تهران خيلی بی تربيت هستن هرچی مي خوان ميگن ولی سلام نمي کنن اولش! آخه مي گن اول سلام بعدا کلام! جدیدا مد شده تو تهران ديگه دخترا به پسرا شماره ميدن که پسرا اگر کاری داشتن کمکی خواستن زنگ بزنن حلا از اون اگر بگذريم يه چيز ديگه هم بود که نظرمو جلب کرد! اونم اينکه تاکسی هاشون خيلی دلسوز و مهربون بودن و همش نگران بودن که مسافرها زير برف نمونن که خيس بشن و سرما بخورن. هی مشتاق بودن بدونن مسير بعدی کجاست که يه وقت سرما نخوريم. حالا بازم از اون بگزريم! ميگم من تاحالا دقت نکرده بودم که يه دختر وقتی جيغ و داد مي کنه چه ابهتی داره. اخه يه جا تو يه تاکسی نشسته بوديم اونور خيابون يه دختره پاي تلفن عمومی بود. ماشاللّه هزار ماشاللّه چه صدايی...چه قدرتی... چه نفسی!!! يعنی دادهايی که اين ميزد زمين رو ميلرزوند. انگار داشت سر دوست پسرش داد ميزد. مثل اينکه پسره مي خواست باهاش بهم بزنه. چنان جيغی ميزد که من برام عجيب بود اگر مي فهميدم پسره هنوز کر نشده. حالا دختره تلفنش که تموم شد همچين گوشی رو کوبيد به تلفن که فکر کنم ديگه عمرا کار کنه اون گوشی! ماشاللّه انقدر جذبه داشت که کسی جرات نداشت بهش حرف بزنه همه موش شده بودن جلوی دختره. ميگم پسره چه جراتی کرده با دختره در افتاده ها!!

...wish you the best in the new year